Dodaj do kolekcji
22 marca 2010 r. Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej Umorzono postępowanie
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. O. – M. i A. S. M. następców prawnych J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec oraz okres od maja do grudnia 2000 r. postanawia umorzyć postępowanie

Uzasadnienie

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w sprawie określenia J. M. przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i miesiące od maja do grudnia 2000 r. oraz orzekł o zabezpieczeniu.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia istnienia uzasadnionej obawy o wykonanie ewentualnego zobowiązania. Wskazywał przede wszystkim na relację pomiędzy wysokością kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych, a stanem posiadanego przez podatnika majątku, którego wielkość budziła wątpliwości organów podatkowych co do możliwości zaspokojenia zobowiązań. Istnienie tej obawy potwierdzała również wykazana przez podatnika w latach 2004 r. i 2005 r. strata z działalności gospodarczej, obniżanie się przychodów w latach 2002 – 2005, zgłoszenie zakończenia działalności z dniem 31 października 2005 r., jak również wyzbywanie się przez podatnika majątku nieruchomego.

W skardze z dnia 3 stycznia 2008 r. złożonej na powyższą decyzję J.M. zarzucił organowi odwoławczemu niewyczerpanie ustawowych znamion umożliwiających dokonanie zabezpieczenia, wprowadzenie w błąd odwołującego się poprzez stwierdzenie w postępowaniu podatkowym dotychczasowym dotyczącym przedmiotu decyzji zabezpieczającej oraz pominięcie podnoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Sąd o otrzymaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. odpisu skróconego aktu zgonu wystawionego przez Urząd Stanu Cywilnego w N. stwierdzającego, że J. M. zmarł w dniu 11 stycznia 2008 r. Stąd też, zdaniem organu, zaktualizowały się przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie.

Wobec powyższego Sąd postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r. zawiesił postępowanie z urzędu. Postępowanie zostało podjęte w dniu 26 października 2009 r. z uwagi na wskazanie następców prawnych J. M. w osobie U. O. – M. i A. S. M.

Pismem z dnia 5 lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił Sąd o wydaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. decyzji określającej następcom prawnym J. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec oraz maj – grudzień 2000 r. Decyzja ta została doręczona U. O.–M. w dniu 10 stycznia 2010 r. i A. S. M. w dniu 11 stycznia 2010 r. Podatnicy wnieśli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu zabezpieczającym, które jest postępowaniem szczególnym, mającym stworzyć gwarancje wykonania w przyszłości obowiązku podatkowego. Podstawą do wydania zaskarżonej decyzji był art. 33 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

- jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Z powyższego wynika, że zabezpieczenie może dotyczyć nie tylko zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego płatności, ale możliwe jest także przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję o zabezpieczeniu w związku z prowadzonym wobec podatnika postępowaniem w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości rozliczeń budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług. Decyzja w przedmiocie zabezpieczenia ma charakter czasowy i jej byt jest uzależniony od wydania i doręczenia decyzji rozstrzygającej o zobowiązaniu podatkowym. Wynika to z treści art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego decyzja o z zabezpieczeniu wygasa:

1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

Wraz z upływem terminów określonych w pkt 1-3 powyższego przepisu zobowiązanie ustalone decyzją lub określone w decyzji staje się podatkiem do zapłaty, a decyzja w przedmiocie zabezpieczenia staje się bezprzedmiotowa i wygasa. Wygaśniecie decyzji następuje z mocy prawa i nie wymaga wydania odrębnej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług doręczono następcom prawnym J. M. – U. O.-M. i A. S. M. w dniu odpowiednio 26 stycznia 2010 r. i 11 stycznia 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji. W myśl zatem przepisu art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego o zabezpieczeniu należności z tego tytułu wygasła z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Wygaśniecie decyzji w sprawie zabezpieczenia ma zatem dla postępowania sądowoadministracyjnego ten skutek, że skarga dotyczyła aktu, który utracił swój byt prawny. Sytuacja taka powoduje bezprzedmiotowość postępowania przed sądem administracyjnym Zgodnie bowiem z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. występuje wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.

Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem z chwilą doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego decyzja o zabezpieczeniu wygasła z mocy samego prawa i przestał istnieć przedmiot sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.
Dowiedz się więcej