Strona z 36
Ładowanie dokumentu Załaduj cały dokument
(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 193790
RZECZPOSPOLITA
POLSKA
Urząd Patentowy
Rzeczypospolitej Polskiej
(21) Numer zgłoszenia: 336897
(22) Data zgłoszenia: 20.05.1998
(86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:
20.05.1998, PCT/EP98/02953
(87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:
26.11.1998, WO98/52973
PCT Gazette nr 47/98
(13) B1
(51) Int.Cl.
C07K 14/47 (2006.01)
A61K 38/17 (2006.01)
(54)
Nowa sól peptydu BPC, kompozycja farmaceutyczna zawierająca nową sól peptydu
BPC, kompozycja diagnostyczna zawierająca nową sól peptydu BPC, zastosowanie
nowej soli peptydu BPC oraz sposób otrzymywania nowej soli peptydu BPC
(30) Pierwszeństwo:
23.05.1997,EP,97108384.5
(43) Zgłoszenie ogłoszono:
17.07.2000 BUP 15/00
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
30.03.2007 WUP 03/07
(76) Uprawniony i twórca wynalazku:
Sikiric Predrag,Zagrzeb,HR
Petek Marijan,Zagrzeb,HR
Seiwerth Sven,Zagrzeb,HR
Turković Branko,Zagrzeb,HR
Grabarević Željko,Zagrzeb,HR
Rotkvić Ivo,Zagrzeb,HR
Miše Stjepan,Split,HR
Duvnjak Marko,Zagrzeb,HR
Udovićić Ivan,Stans,CH
(74) Pełnomocnik:
Łazewska Sławomira
(57)
PL 193790 B1
1. Nowa sól peptydu BPC, w której anion soli stanowi peptyd o
ładunku ujemnym zawierający
od 8 do 15 reszt aminokwasowych, przy czym peptyd zawiera element strukturalny sekwencji okre-
ślony ogólnym wzorem (I):
[Zaa Pro Pro Pro Xaa Yaa Pro Ala]
(-) lub (2-)
,
w którym
Xaa oznacza obojętną alifatyczną resztę aminokwasową, Yaa oznacza zasadową resztę ami-
nokwasową oraz Zaa oznacza kwasową resztę aminokwasową, zaś kation soli jest kationem nieorga-
nicznej lub organicznej, nietoksycznej zasady.
10. Kompozycja farmaceutyczna, stabilna w trakcie przechowywania, zawierająca dopuszczal-
ny farmakologicznie nośnik, znamienna tym, że zawiera skuteczną ilość soli peptydu BPC określo
nej
w zastrz. 1.
12. Kompozycja diagnostyczna, stabilna w trakcie przechowywania, znamienna tym, że zawie-
ra skuteczną diagnostycznie ilość soli peptydu BPC określonej w zastrz. 1.
15. Sposób otrzymywania soli peptydu BPC określonej w zastrz. 1, znamienny tym, że co naj-
mniej jeden peptyd BPC miesza się w roztworze wodnym bądź wodno-alkoholowym z
co najmniej
jedną zasadą, otrzymując sól peptydu BPC, w której kation soli jest kationem nieorganicznej lub orga-
nicznej, nietoksycznej zasady.
PL 193 790 B1
2
Opis wynalazku
Przedmiotowy wynalazek dotyczy nowych soli syntetycznych peptydów BPC (z ang. Body Pro-
tection Compound - związek chroniący organizm), kompozycji farmaceutycznych i diagnostycznych
zawierających te sole, zastosowań medycznych oraz sposobu otrzymywania tych soli. Syntetyczne
peptydy BPC, mające masę cząsteczkową około 900 do 1600 daltonów, wykazują działanie ochronne
względem narządów ciała.
Znane są białka i peptydy, wykorzystywane w leczeniu wielu różnych chorób ludzi i zwierząt.
Wiele z tych środków, wytwarzanych jest in vivo i w celu otrzymania kompozycji farmaceutycznej,
może być uzyskiwanych ze zwierząt lub ludzi. Przykładami białek lub peptydów wykorzystywanych
jako farmaceutyki są na przykład: insulina, erytropoetyna, cząsteczki BMP, interferony itp. Innym przy-
kładem może być białko soku żołądkowego wykazujące aktywność chronienia śluzówki, które zostało
ostatnio wyizolowane i oznaczone jako BPC.
Opis WO 92/04368 dotyczy cząsteczek BPC, które wykazują działania ochronnego względem
organizmu i mają masę cząsteczkową około 400 000 daltonów, a także sposobu otrzymywania związ-
ków BPC oraz ich zastosowania. W opisach WO 93/24/24521 oraz WO 94/11394 ujawniono peptydy
BPC, wykazujące ten sam typ działania ochronnego względem organizmu, co znane białka PBC, będące
związkami wyjściowymi dla tych peptydów. Sikirić i współpracownicy w „Digestive Diseases and Science”,
41 (1996) 7, 1518-1526 opisali pentadekapeptyd BPC 157, który u szczurów, w stanach ostrego zapalenia
trzustki oraz zmianach chorobowych towarzyszących zapaleniu żołądka i dwunastnicy, po rozpuszczeniu
w wodzie i soli, wykazuje korzystny wpływ leczniczy, a także działanie profilaktyczne.
Zatem, zastosowanie peptydów BPC jako środków farmakologicznych jest znane jako korzyst-
ne w wielu różnych chorobach. Jednakże stabilność fizykochemiczna tych peptydów, na przykład
w roztworze izotonicznym chlorku sodu, nie jest wystarczająco dobra. Ponadto, zastosowanie pepty-
dów BPC, a w szczególności podawanie poprzez iniekcję roztworu wodnego lub roztworu tych związ-
ków, przygotowanego w izotonicznym roztworze chlorku sodu powoduje ból i/lub martwicę.
Sole białek i peptydów są dobrze znane w stanie techniki. Na przykład, z pracy Bertranda M.
i wsp. w Journal of Peptide Research, 49 (1997) 3, 269-272, wiadomo, że działanie poszczególnych
soli jest bardzo specyficzne w odniesieniu do stabilności i struktury peptydów. Na przykład, dodatek
do roztworu peptydu (poli(Glu-Leu), o stężeniu końcowym 0,1 M, kationów jednowartościowych takich
jak np. NH
4
+
indukuje przejście tego peptydu w rozpuszczalną w wodzie strukturę beta. Przeciwnie,
nie zaobserwowano żadnego przejścia konformacyjnego w przypadku użycia jonów Li
+
, Na
+
lub Cs
+
.
Badano rolę par jonowych dostępnych na powierzchni w utrzymywaniu stabilności białka, po-
przez określanie wpływu dodawanych soli (KCl, MgCl
2
i LaCl
3
), przy pH obojętnym bądź kwaśnym, na
stabilność wyznaczonych de novo dwuniciowych, zwiniętych zwojów, o konfiguracji alfa-helisy. Wyniki
wskazują, że dodana sól może mieć złożony wpływ na stabilność białka, obejmujący zarówno wkład
stabilizujący, jak i destabilizujący, gdzie efekt wypadkowy zależy od znaku reszt aminokwasowych
obdarzonych ładunkiem oraz oddziaływań jonowych występujących w białku (Kohn i wsp., w Journal
of Molecular Biology, 267 (1997) 4, 1039-1052).
Uprzednio prowadzone badania na peptydach modelowych również wykazały, że mostki elek-
trolityczne rozdzielone przy i,i +4 wzdłuż łańcucha peptydowego bardziej wpływają na stabilność niż te
mostki, które są rozmieszczone i,i +3, przy czym korzystniejsze są ustawienia kwas - zasada niż za-
sada - kwas licząc od końca N do C. Jednakże, obecnie nie wiadomo jeszcze czy powierzchniowe
mostki elektrolityczne mają silny stabilizujący wpływ na strukturę natywną białek (Berger i wsp.,
w Journal of Biomolecular Structure and Dynamics, 14 (1996) 3, 285 - 291).
Zatem, właściwości soli peptydów w odniesieniu do stabilności tych peptydów, struktury i funkcji
zależą w znacznym stopniu od zastosowanych jonów, zaangażowanych w tworzenie specyficznych
soli oraz od innych czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Obecnie nie możliwe jest przewidzenie,
które ze szczególnych właściwości może posiadać dana sól danego peptydu.
Problem techniczny rozwiązywany przez przedmiotowy wynalazek dotyczy otrzymania peptydów
BPC w bardziej stabilnej postaci oraz dostarczenia kompozycji farmaceutycznej i/lub diagnostycznej zawie-
rającej peptydy BPC, wykazującej poprawioną stabilność tych peptydów, a także przynajmniej taką samą
aktywność farmakologiczną, przy czym kompozycja ta będzie pozbawiona cech niekorzystnych wymienio-
nych powyżej, a w szczególności umożliwi wykonywanie bezbolesnych iniekcji peptydów BPC.
PL 193 790 B1
3
Przedmiotowy wynalazek rozwiązuje wskazane powyżej problemy poprzez zapewnienie soli
peptydów BPC oraz kompozycji diagnostycznych lub farmakologicznych zawierających diagnostycznie
lub farmakologicznie skuteczną ilość nowych soli peptydów BPC.
Przedmiotem wynalazku jest nowa sól peptydu BPC, w której anion soli stanowi peptyd o ła-
dunku ujemnym zawierający od 8 do 15 reszt aminokwasowych, przy czym peptyd zawiera element
strukturalny sekwencji określony ogólnym wzorem (I):
[Zaa Pro Pro Pro Xaa Yaa Pro Ala]
(-) lub (2)
,
w którym
Xaa oznacza obojętną alifatyczną resztę aminokwasową, Yaa oznacza zasadową resztę aminokwa-
sową oraz Zaa oznacza kwasową resztę aminokwasową, zaś kation soli jest kationem nieorganicznej
lub organicznej, nietoksycznej zasady.
W jednym z korzystnych wariantów realizacji soli według wynalazku kation jest wybrany spośród
kationu metalu alkalicznego, metalu ziem alkalicznych, Zn
2+
, aminy pierwszorzędowej, drugorzędowej,
i trzeciorzędowej, a zwłaszcza spośród Na
+
, K
+
, Lit
+
, Cs
+
, Ca
2+
, NH
4+
, kationu trietanolamoniowego, cyklo-
heksyloamoniowego, 2-AMP
+
(2-amino-1-propanol) lub TRIS
+
(tris-(hydroksymetylo)aminometan).
W innym korzystnym wariancie realizacji wynalazku Xaa oznacza Ala, bAla, Leu, Ile, Gly, Val,
Nle lub Nva; Yaa oznacza Lys, Arg, Orn lub His; zaś Zaa oznacza Glu, Asp, Aad lub Apm. W szcze-
gólnie korzystnym wariancie realizacji sól według wynalazku ponadto farmakologicznie lub diagno-
stycznie dopuszczalny nośnik.
W jeszcze innym korzystnym wariancie realizacji sól według wynalazku zawiera ponadto trehalozę.
W szczególnie korzystnym wariancie realizacji sól według wynalazku jest określona wzorem ogólnym:
W kolejnym korzystnym wariancie realizacji soli według wynalazku peptyd wybrany jest z nastę-
pującej grupy związków:
PL 193 790 B1
4
Wymienione powyżej peptydy znane z opisów patentowych WO 94/11394 i WO 93/24521,
których treść jest zamieszczona w niniejszym ujawnieniu w odniesieniu do otrzymywania i sposobu
zastosowania peptydów BPC.
W szczególnie korzystnym wariancie realizacji soli według wynalazku peptyd ma postać pier-
ścieniową, a zwłaszcza z pierścieniem zamkniętym wiązaniem amidowym pomiędzy pierwszą a ostat-
nią resztą aminokwasową.
W następnym korzystnym wariancie realizacji sól według wynalazku jest rozpuszczona w roz-
tworze wodnym lub wodno-alkoholowym, korzystnie o pH między 6,0 a 8,5.
Przedmiotem wynalazku jest również kompozycja farmaceutyczna, stabilna w trakcie przecho-
wywania, zawierająca dopuszczalny farmakologicznie nośnik, charakteryzująca się tym, że zawiera
skuteczną ilość soli peptydu BPC według wynalazku. W korzystnym wariancie realizacji przedmiotem
wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna do podawania doustnego, która dodatkowo zawiera tre-
halozę.
Następnym przedmiotem wynalazku jest kompozycja diagnostyczna, stabilna w trakcie prze-
chowywania, charakteryzująca się tym, że zawiera skuteczną diagnostycznie ilość soli peptydu BPC
według wynalazku.
Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie soli peptydu według wynalazku do wytwa-
rzania kompozycji farmaceutycznej, stabilnej w trakcie przechowywania, do leczenia zaburzeń zwią-
zanych z tworzeniem się tlenku azotu (NO) lub z nieprawidłowym funkcjonowaniem układów związa-
nych z NO, a w szczególności do leczenia nadciśnienia, dusznicy bolesnej, impotencji, wstrząsu krą-
żeniowego i septycznego, porażeń, zapaleń, zespołu zaburzeń oddechowych, zlepiania się i agregacji
płytek krwi i leukocytów, zaburzeń czynności śródbłonka, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych, zaburzeń
perystaltyki, cukrzycy, zapalenia trzustki, niedociśnienia i choroby Parkinsona; zaburzeń czynności lub
nadczynności nerwów somatosensorycznych, w szczególności neuropatii czuciowej, nerwobólu po-
opryszczkowego, atopowego zapalenia skóry, nieprawidłowego zdrowienia uszkodzonej tkanki, naby-
tej pokrzywki wywołanej przez zimno lub ciepło, łuszczycy, pęcherzowego pemfigoidu, wyprysku,
dermatoz wywołanych światłem, chronicznego zapalenia stawów, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych
oraz specyficznej lub niespecyficznej zbyt dużej aktywności górnych i dolnych dróg oddechowych
(astmy, nieżytów górnych dróg oddechowych); zaburzeń śródbłonkowych, ran, owrzodzeń; stanów
związanych z ostrymi i/lub chronicznymi zapaleniami, w szczególności chronicznych zapaleń stawów
i chorób związanych z opóźnioną nadwrażliwością oraz uszkodzeń żołądkowo-jelitowych; chorób wą-
troby, uszkodzeń organów spowodowanych przez wolne rodniki, zwłaszcza spowodowanych przez
napromieniowanie; chorób związanych z zaburzeniami układu katecholaminergicznego, w szczegól-
ności schizofrenii, wpływu prowokacji amfetaminą, nadużywania leków; stanów związanych ze stre-
sem; ostrych zapaleń trzustki z dodatkowym w pozytywnym wpływem na towarzyszące zapaleniom
żołądka i dwunastnicy patologie; zaburzeń sercowych; zaburzeń depresyjnych; choroby Parkinsona
i w patologiach chorób podobnych do choroby Parkinsona; zaburzeń temperaturowych; upośledzeń
kostnych; uszkodzeń różnych organów indukowanych nadciśnieniem; zakłóceń koagulacji; zakłóceń
bólowych; zakłóceń drgawkowych; uszkodzeń rdzenia kręgowego, uszkodzeń spowodowanych alko-
holem, wywołanych nadużywaniem alkoholu lub zwiększonym pobieraniem alkoholu; chorób niedo-
krwistości mózgu; uszkodzenia nerwu obwodowego; chorób kataleptycznych i zakłóceń neuroleptycz-
nych; chorób związanych z nienormalnymi lub zmutowanymi limfocytami; zakłóceń płodowych; atrofii
pochwowej i rozwoju osteoporozy spowodowanego przez stany związane z wycięciem jajników; nowo-
tworów; chorób wirusowych, w szczególności AIDS lub ARC, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych
i chorób poznawczych; uszkodzeń związanych z wycofaniem leku, zakłóceń pracy nerek i zakłóceń
w odpowiedzi immunologicznej komórki.
Ponadto, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie soli peptydu BPC według wynalazku do
wytwarzania kompozycji farmaceutycznej według wynalazku, jako substancję o właściwościach
ochronnych w stosunku do komórek oraz narządów.
Przedmiotem wynalazku jest także sposób otrzymywania soli peptydu BPC według wynalazku,
charakteryzujący się tym, że co najmniej jeden peptyd BPC miesza się w roztworze wodnym bądź
wodno-alkoholowym z co najmniej jedną zasadą, otrzymując sól peptydu BPC, w której kation soli jest
kationem nieorganicznej lub organicznej, nietoksycznej zasady.
Zaskakujące jest, że nowe sole peptydów BPC według przedmiotowego wynalazku wykazują
przynajmniej taką samą aktywność farmaceutyczną, jak peptydy BPC oraz dodatkowo, znacząco
większą stabilność fizykochemiczną w porównaniu do wolnych peptydów BPC lub octanów peptydów
PL 193 790 B1
5
BPC. Kationy stosowane w solach według przedmiotowego wynalazku nie wpływa na aktywność pep-
tydów BPC, ale zwiększa ich stabilność. Sole peptydów BPC według przedmiotowego wynalazku są
na przykład w izotonicznym roztworze chlorku sodu lub wodzie bardziej stabilne niż peptydy BPC lub
octany peptydów BPC. Ponadto, sole według przedmiotowego wynalazku są odpowiednie do stoso-
wania doustnego i nie wykazują żadnych niepożądanych efektów ubocznych, takich jak ból lub mar-
twica w czasie lub po podaniu, w szczególności przez iniekcję. Dlatego też sole peptydów BPC we-
dług przedmiotowego wynalazku umożliwiają usprawnienie podawania dojelitowego i pozajelitowego.
Ponadto, sole według przedmiotowego wynalazku są bardzo korzystne ze względu na brak jakichkol-
wiek oznak toksyczności aż do poziomu dawki 50 mg/kg masy ciała pacjenta.
Sole według przedmiotowego wynalazku mogą być otrzymywane poprzez rozpuszczanie wol-
nego peptydu BPC w roztworze wodnym bądź wodno-alkoholowym lub w innym odpowiednim roz-
puszczalniku zawierającym odpowiednią zasadę, a następnie otrzymywaniu pożądanej soli według
przedmiotowego wynalazku w wyniku odparowania rozpuszczalnika, wymrażania, liofilizowania lub
w wyniku dodania innego rozpuszczalnika, np. eteru dietylowego do roztworu wodnego i/lub roztworu
alkoholowego soli peptydu BPC, co powoduje wydzielenie nierozpuszczalnej, nieoczyszczonej soli.
W celu utworzenia soli stosowany jest zwykle jeden lub najwyżej dwa mole zasady, to jest kationu
oraz jeden mol wolnego peptydu BPC. W celu otrzymania zasadowej soli peptydu BPC, korzystnie
stosuje się węglan lub wodorowęglan metalu alkalicznego. Otrzymane sole peptydu są łatwo rozpusz-
czalne w wodzie.
W zakresie przedmiotowego wynalazku, za zasadę uważa się substancję zdolną do uwalniania
kationów w roztworze, zwłaszcza w roztworach wodnych i wodno-alkoholowych.
W zakresie przedmiotowego wynalazku, aktywność farmaceutyczna obejmuje działanie profilak-
tyczne oraz terapeutyczne. Zgodnie z powyższym, kompozycja farmaceutyczna oznacza kompozycje
wykazujące działanie profilaktyczne i/lub terapeutyczne.
Kompozycje według przedmiotowego wynalazku są odpowiednie do stosowania miejscowego
bądź ogólnego, na przykład w postaci roztworów do iniekcji, tabletek, kremów, kapsułek, maści, pły-
nów, płatków, itp. Korzystnie dawki zawierają się w zakresie 10
-5
do 10
-2
mg/kg masy ciała pacjenta,
podawane ogólnie ustrojowo, lub w wyższych stężeniach pomiędzy 0,1% do 0,5% podawane miej-
scowo. Określenie najkorzystniejszych dawek dla poszczególnych kuracji jest znane w stanie techniki.
Korzystnie, rozpuszczalna w wodzie kompozycja według przedmiotowego wynalazku może
oprócz soli peptydu BPC, zawierać również białko rozpuszczalne w wodzie, które poprzez iniekcję
może być wprowadzone do płynów krążących w organizmie, przy czym białko to nie wykazuje żad-
nych znaczących typów aktywności farmakologicznej, w stężeniach stosowanych w przypadku jedno-
razowego podawania kompozycji według przedmiotowego wynalazku (poniżej białko to nazywane jest
„białkiem rozpuszczalnym w wodzie”). Jako opisane powyżej białko rozpuszczalne w wodzie, korzyst-
ne stosuje się albuminę z surowicy, globulinę, kolagen i/lub żelatynę. Białko to może być dodawane
w ilościach ogólnie stosowanych w kompozycjach farmaceutycznych do iniekcji. Zatem na przykład,
stosunek wagowy pomiędzy białkiem rozpuszczalnym w wodzie a solą peptydu BPC wynosi około
0,0001:1 do 100:1, korzystnie około 0,001:1 do około 10:1 lub korzystniej około 0,01: 1 do około 1:1.
Wynalazek dotyczy również wymienionych powyżej soli peptydu BPC, jak i kompozycji zawiera-
jących te sole, a w szczególności w postaci wysuszonej i/lub czystych postaci lub w postaci roztworu
wodnego i/lub roztworu wodno-alkoholowego. Wartość pH roztworu przygotowanego z kompozycji
rozpuszczalnej w wodzie lub soli peptydu według przedmiotowego wynalazku, powinna być taka, aby
nie wywierała żadnego niekorzystnego wpływu na działanie peptydu aktywnego farmakologicznie,
i powinna zawierać się w dopuszczalnym zakresie ogólnie stosowanym w iniekcjach. Ponadto, war-
tość pH powinna być taka, aby nie powodować znaczącej zmiany w lepkości roztworu, ani powodo-
wać wytrącania się osadów i tym podobnych. Zatem wartość pH roztworu powinna wynosić korzystnie
od około 6 do 9, korzystniej 6,5 do 7,5.
W momencie, gdy rozpuszczalna w wodzie kompozycja według przedmiotowego wynalazku
w celu podania pacjentowi, jest przekształcana w roztwór wodny, stężenie soli peptydu aktywnego
farmakologicznie w tym roztworze korzystnie zazwyczaj powinno wynosić od około 0,0000001 do 10%
(masa/objętość), korzystniej około 0,000001 do 5% (masa/objętość) lub najkorzystniej około 0,00001
do 1% (masa/objętość).
Kompozycja według przedmiotowego wynalazku korzystnie powinna mieć postać jednorazowej
dawki, zawierającej aktywną farmakologicznie sól peptydu BPC według przedmiotowego wynalazku,
połączoną - jeśli jest to konieczne - z innymi dodatkami, takimi jak wymienione powyżej białko roz-
PL 193 790 B1
6
puszczalne w wodzie. Zatem, w celu stworzenia roztworu soli peptydu BPC aktywnego farmakologicz-
nie, do ampułki lub fiolki w wyniku rozpuszczenia ich lub zawieszenia w sterylnej wodzie lub sterylnym
roztworze soli fizjologicznej wprowadzone zostały na przykład dwa lub trzy składniki wymienione po-
wyżej. W tym przypadku sposób otrzymywania może obejmować dodanie do roztworu opisanego
powyżej, roztworu farmakologicznie aktywnej soli peptydu BPC, a następnie - jeśli jest to konieczne,
dodanie dodatków w postaci roztworów lub w formie proszku. Można zastosować wszelkie odmiany
znanych procedur i sposobów postępowania. W innej postaci, jednorazowa dawka może być również
przygotowana poprzez dodanie sterylnej wody lub sterylnego roztworu soli fizjologicznej do proszku
uzyskanego w wyniku liofilizacji lub suszenia w próżni, w którym obecna jest aktywna farmakologicz-
nie sól peptydu BPC oraz inne dodatki, jeśli jest to konieczne. Ta postać dawki jednorazowej może
zawierać co najmniej jeden typowy dodatek, taki jak czynnik stabilizujący pH (np. glicynę, kwas solny,
wodorotlenek sodu), miejscowe środki znieczulające (np. chlorowodorek ksylokainy, chlorobutanol),
czynniki regulujące izotoniczność (np. chlorek sodu, mannitol, sorbitol), środki emulgujące, inhibitory
adsorbentów (np. Tween
®
60 lub 80), talk, skrobię, laktozę i tragakant, stearynian magnezu, glicerol,
glikol propylenowy, środki konserwujące, alkohol benzylowy, benzoesan metylohydroksylowy i/lub
uwodorniony olej arachidowy. Ta postać jednorazowej dawki może również zawierać dopuszczalne
farmakologicznie zaróbki, takie jak na przykład poli(glikol etylenowy) 400 lub dekstran.
Kompozycje rozpuszczalne w wodzie, będące przedmiotem wynalazku korzystnie przyjmują
postać preparatów pozajelitowych. Jak stwierdzono powyżej, najkorzystniejsze są preparaty pozajeli-
towe, roztwory do iniekcji, roztwory do podawania przezśluzówkowego, roztwory do podawania dono-
sowo, roztwory podawane dousznie.
Roztwory do iniekcji obejmują roztwory do podawania dożylnego, podawania podskórnego, do
podawania donaczyniowego, domięśniowego oraz doocznego. Te preparaty o przedłużonym działaniu
mogą być z łatwością wprowadzane do strzykawek z ampułek lub fiolek. Jeśli w trakcie napełniania
strzykawki, powstają pęcherzyki powietrza to mogą one być z łatwością usuwane przez zwykłe krótko-
trwałe odstanie.
Kompozycja według przedmiotowego wynalazku może być rozpuszczona w wodzie roztworu
lub występować w postaci liofilizatu z substancją rozpuszczoną, na przykład mannitolem. Dodatek
sterylnej wody lub sterylnego roztworu soli fizjologicznej do liofilizatu prowadzi do uzyskania roztworu
wodnego.
Podczas podawania preparatu toniczność roztworu wodnego kompozycji rozpuszczalnej w wo-
dzie według wynalazku, powinna zawierać się w dopuszczalnym zakresie i może być ustalana, na
przykład w wyniku zastosowania środków izotonizujących takich, jak na przykład chlorek sodu i man-
nitol. Korzystnie, toniczność roztworu jest równa połowie lub jest dwukrotnie wyższa niż toniczność
roztworu soli fizjologicznej, korzystniej wynosi ona trzy czwarte do półtora toniczności roztworu soli
fizjologicznej.
Lepkość roztworu wodnego kompozycji rozpuszczalnej w wodzie, według wynalazku powinna
być wystarczająco niska, aby roztwór ten mógł być wstrzykiwany. Korzystnie lepkość jest niższa niż
500 mPa·s, korzystniej lepkość jest niższa niż 400 mPa·s. Wartości lepkości odpowiadają wartościom
zmierzonym przez lepokościomierz Cone LD typ E (TOKIMEC, Japonia) w temperaturze 25°C.
Jeśli kompozycja ma postać liofilizatu, korzystne jest aby lepkość, toniczność roztworu oraz stę-
żenia składników w roztworze wodnym otrzymanym z tej kompozycji mieściły się w odpowiednim za-
kresie, jak przedstawiono powyżej.
Kompozycję według przedmiotowego wynalazku przygotowuje się przez dodanie odpowiednich
składników zgodnie ze znanymi, tradycyjnymi sposobami. Celem dodawania składników do kompozy-
cji powinno być utrzymywanie aktywności aktywnej farmakologicznie soli BPC oraz ograniczenie do
minimum tworzenia się pęcherzyków powietrza podczas tego procesu. Składniki są wprowadzane do
naczynia (na przykład butelki lub bębna) równocześnie, bądź kolejno, w dowolnej kolejności. Ośrodek
w naczyniu może stanowić na przykład sterylnie czyste powietrze lub sterylnie czysty azot gazowy.
Otrzymany roztwór może być przeniesiony do małych fiolek lub ampułek, a następnie może być pod-
dany liofilizacji.
Postać płynna lub sproszkowana postać liofilizatowa kompozycji według przedmiotowego wyna-
lazku może być rozpuszczona lub może tworzyć zawiesinę w roztworze biodegradowalnego polimeru
takiego, jak na przykład kopolimer, kwasu poli(laktozoglikolowego), polimer kwasu hydroksymasłowe-
go, kopolimer kwasu poli(hydroksymasłowoglikolowego) lub ich mieszaniny, a następnie może być
PL 193 790 B1
7
utworzona na przykład w postaci błon, mikrokapsułek (mikrosfer) lub nanokapsułek (nanosfer),
zwłaszcza w postaci miękkich lub twardych kapsułek.
Ponadto, kompozycja według przedmiotowego wynalazku zamknięta w liposomach zbudowa-
nych z fosfolipidów, cholesterolu lub pochodnych tych związków może być użyta do wytworzenia za-
wiesiny w roztworze soli fizjologicznej lub roztworze kwasu hialuronowego rozpuszczonego w roztwo-
rze soli fizjologicznej.
Kapsułka miękka może być wypełniona płynną postacią kompozycji będącej przedmiotem wy-
nalazku. Kapsułka twarda może być wypełniona kompozycją według wynalazku, w postaci proszku
otrzymanego w wyniku liofilizacji, albo kompozycja według wynalazku w postaci proszku otrzymanego
w wyniku liofilizacji może być sprasowana w tabletkę do podawania odpowiednio doodbytniczego lub
doustnego.
Oczywiste jest, że kompozycja według przedmiotowego wynalazku może być dostarczana
w napełnionej wcześniej strzykawce do samodzielnego pobierania.
Kompozycja według wynalazku może być przechowywana w normalnej temperaturze to znaczy
w temperaturze od +10°C do +30°C lub w zakresach typowych dla chłodziarek, korzystnie od około
+2°C do +8°C.
Wynalazek dotyczy również nowych zastosowań i sposobów leczenia przy użyciu opisanych
powyżej soli i/lub kompozycji, w szczególności wynalazek dotyczy leczenia zaburzeń związanych
z tworzeniem się tlenku azotu (NO), bądź nieprawidłowego funkcjonowania układów związanych
z NO, a w szczególności leczenia nadciśnienia, dusznicy bolesnej, impotencji, wstrząsu krążeniowego
i septycznego, porażeń, zapaleń, zespołu zaburzeń oddechowych, zlepiania się i agregacji płytek krwi
i leukocytów, zaburzeń czynności śródbłonka, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych, zaburzeń perystaltyki,
cukrzycy, zapalenia trzustki, niedociśnienia i choroby Parkinsona; zaburzeń czynności lub nadczynno-
ści nerwów somatosensorycznych, w szczególności neuropatii czuciowej, nerwobólu poopryszczko-
wego, atopowego zapalenia skóry, nieprawidłowego zdrowienia uszkodzonej tkanki, nabytej pokrzywki
wywołanej przez zimno lub ciepło, łuszczycy, pęcherzowego pemfigoidu, wyprysku, dermatoz wywo-
łanych światłem, chronicznego zapalenia stawów, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych oraz specyficznej
lub niespecyficznej zbyt dużej aktywności górnych i dolnych dróg oddechowych (astmy, nieżytów gór-
nych dróg oddechowych), zaburzenia śródbłonkowego, ran, owrzodzeń, stanów związanych z ostrymi
i/lub chronicznymi zapaleniami, w szczególności chronicznych zapaleń stawów i chorób związanych
z opóźnioną nadwrażliwością oraz uszkodzeń żołądkowo-jelitowych; chorób wątroby, uszkodzeń or-
ganów spowodowanych przez wolne rodniki, zwłaszcza spowodowanych przez napromieniowanie;
chorób związanych z zaburzeniami układu katecholaminergicznego, w szczególności schizofrenii,
wpływu pobudzenia wywołanego amfetaminą, nadużywania leków; stanów związanych z napięciem
(stresem); ostrych zapaleń trzustki z dodatkowym pozytywnym wpływem na towarzyszące zapaleniom
żołądka i dwunastnicy patologie, zaburzeń sercowych, w szczególności jako leki przeciwko arytmii,
przeciwko dusznicy bolesnej i chroniące serce; zaburzeń depresyjnych; choroby Parkinsona
i w patologiach chorób podobnych do choroby Parkinsona; zaburzeń temperaturowych; upośledzeń
kostnych; uszkodzeń różnych organów indukowanych nadciśnieniem; zakłóceń koagulacji; zakłóceń
bólowych; zakłóceń drgawkowych; uszkodzeń rdzenia kręgowego, uszkodzeń spowodowanych alko-
holem, wywołanych nadużywaniem alkoholu lub zwiększonym pobieraniem alkoholu; chorób niedo-
krwistości mózgu; uszkodzenia nerwu obwodowego; chorób kataleptycznych i zakłóceń neuroleptycz-
nych; chorób związanych z nienormalnymi lub zmutowanymi limfocytami; zakłóceń płodowych; atrofii
pochwowej i rozwoju osteoporozy spowodowanego przez stany związane z wycięciem jajników; nowo-
tworów; chorób wirusowych, w szczególności AIDS lub ARC, uszkodzeń żołądkowo-jelitowych
i chorób poznawczych; uszkodzeń związanych z wycofaniem leku, zakłóceń pracy nerek i zakłóceń
w odpowiedzi immunologicznej komórki.
Ponadto do peptydów mogą być przyłączone inne reszty funkcyjne lub strukturalne, takie jak
węglowodory, tłuszcze, białka lub peptydy, przeciwciała, receptory, hormony, substancje cytotoksycz-
ne, substancje markerowe, barwniki, związki znakowane radioaktywnie, czynniki immunomodulujące,
leki, nośniki, substancje docelowe lub sygnałowe itp.
Wynalazek zostanie wyjaśniony poniżej bardziej szczegółowo na podstawie przykładów i załą-
czonego rysunku. Poszczególne figury rysunku przedstawiają:
Figura 1 przedstawia widmo IR NaBPC157.
Figura 2 przedstawia widmo IR Na
2
BPC157.
Figura 3 przedstawia widmo IR soli dwucezowej BPC157 (Cs
2
BPC157).
PL 193 790 B1
8
Figura 4 przedstawia widmo IR soli BPC157 i TRISu (TRIS-BPC157).
Figura 5 przedstawia widmo IR soli BPC157 i (TRIS)
2
((TRIS)
2
-BPC157).
Figura 6 przedstawia widmo IR soli BPC157 i 2-aminopopanolu (2-AMP-BPC157).
Figura 7 przedstawia widmo IR soli BPC157 i trietanolaminy (TEAM-BPC157)
P r z y k ł a d 1
Otrzymywanie soli sodowej BPC157 (NaBPC157)
Rozpuszczono 0,5 g (0,35 mmoli) pentadekapeptydu o sekwencji Gly Glu Pro Pro Pro Gly Lys
Pro Ala Asp Asp Ala Gly Leu Val (BPC157) w 10 ml wody zawierającej 29,6 mg wodorowęglanu so-
dowego (0,35 mmoli), przefiltrowano sterylnie przez filtr 0,2 µ i wysuszono przez suszenie sublimacyj-
ne otrzymując 0,48 g białawego ciała stałego.
Czystość otrzymanej soli 99,4% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419, wyższe jony przy 1441 (M
+
Na
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu po 72 godzinach hydrolizy z roztworem 6N HCl
w szczelnie zamkniętej probówce w temp. 110°C wykazała wartości odpowiadające składowi 3Gly,
4Pro, 2Ala, 2Asp, Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 1.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm, brak innych maksimów.
Temperatura topnienia: 288 - 290°C (rozkład).
P r z y k ł a d 2
Otrzymywanie soli dwusodowej BPC157 (Na
2
BPC157)
Rozpuszczono 0,5 g (0,35 mmoli) BPC157 w 10 ml etanolu. Stale, umiarkowanie mieszając do-
dano, 1,4 ml 0,5 molowego roztworu wodorotlenku sodu w metanolu. Otrzymany roztwór przefiltrowa-
no sterylnie przez filtr 0,2 µ i dodawano powoli do mieszanego eteru dietylowego (50 ml). Oddzielone
białe ciało stałe odsączono i przemyto eterem dietylowym, otrzymując 0,52 g soli dwusodowej.
Czystość otrzymanej soli 99,4% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419, wyższe jony przy 1441 (M
+
Na
+
), 1464 (M
+
Na
2
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 2.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm, brak innych maksimów.
Temperatura topnienia: 275 - 277°C.
P r z y k ł a d 3
Otrzymywanie soli dwucezowej BPC157 (Cs
2
BPC157)
Rozpuszczono 0,5 g (0,35 mmoli) BPC157 w 8 ml wody zawierającej 114 mg węglanu cezu
(0,70 mmoli), przefiltrowano sterylnie przez filtr 0,2 µ i liofilizowano otrzymując 0,55 g białawego ciała
stałego.
Czystość otrzymanej soli 99,3% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419, wyższe jony przy 1551 (M
+
Cs
+
), 1684 ((M
+
Cs
2
+
)).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 3.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm.
Temperatura topnienia: 268°C.
P r z y k ł a d 4
Otrzymywanie soli BPC157 i TRIS-u (TRIS-BPC157)
Rozpuszczono 0,5 g (0,35 mmoli) BPC157 w 10 ml metanolu, zawierającego 42,6 mg
(0,35 mmoli) tris-(hydroksymetylo)-aminometanu (TRIS) i przefiltrowano sterylnie przez filtr 0,2 µ
i wysuszono przez odparowanie metanolu w próżni w temp. 40°C, otrzymując 0,56 g białego ciała
stałego.
Czystość otrzymanej soli 99,5% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419 (MH
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 4.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 mn.
Temperatura topnienia: 250°C (rozkład).
PL 193 790 B1
9
P r z y k ł a d 5
Otrzymywanie soli BPC157 i di-TRIS-u ((TRIS)
2
-BPC157)
Związek otrzymano według procedury opisanej w przykładzie 1, z wyjątkiem, że zamiast wodo-
rowęglanu zastosowano 85,2 mg (0,70 mmoli) TRIS-u.
Czystość otrzymanej soli 99,5% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419 (MH
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 5.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm.
Temperatura topnienia: 188 - 193°C.
P r z y k ł a d 6
Otrzymywanie soli BPC157 i 2-aminopropanolu (2-AMP-BPC157)
Związek otrzymano według procedury opisanej w przykładzie 1. Jako zasady użyto 2-amino-
propanolu (2-AMP).
Czystość otrzymanej soli 96,6% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419 (MH
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 6.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm.
Temperatura topnienia: 158°C (rozkład).
P r z y k ł a d 7
Otrzymywanie trietanoloaminowej soli BPC157 (TEAM-BPC157)
Związek otrzymano według procedury opisanej w przykładzie 1. Jako zasady użyto trietanolo-
aminy (TEAM).
Czystość otrzymanej soli 99,2% (HPLC).
Spektroskopia masowa (FAB): 1419 (MH
+
).
Analiza aminokwasowa otrzymanej soli peptydu odpowiada składowi 3Gly, 4Pro, 2Ala, 2Asp,
Glu, Leu, Val, Lys.
Widmo IR (KBr): fig. 7.
Widmo UV (H
2
O): λmax = 190 nm.
Temperatura topnienia: 202 - 205°C.
P r z y k ł a d 8
Otrzymywanie tabletek zawierających TRIS-BPC157
Składnik mg/tabletkę
TRIS-BPC157 0,5
trehaloza 20,0
laktoza 17,0
skrobia 6,5
talk 3,0
tragakant 2,5
stearynian magnezu 0,5
RAZEM 50,0 mg
TRIS-BPC157 (0,5 mg) i trehalozę (20 mg) rozpuszczono w 1 ml wody i wysuszono przez odpa-
rowanie. Po wysuszeniu, surowy osad dodano do innych składników w celu przygotowania tabletek.
PL 193 790 B1
10
P r z y k ł a d 9
Otrzymywanie kapsułek zawierających NaBPC157
Składnik mg/tabletkę
NaBPC157 0,5
trehaloza 60,0
laktoza 39,0
stearynian magnezu 0,5
RAZEM 100,0 mg
NaBPC157 (0,5 mg) i trehalozę (60 mg) rozpuszczono w 1 ml wody i wysuszono przez odparo-
wanie rozpuszczalnika. Surowy osad dodano do innych składników w celu przygotowania kapsułek.
P r z y k ł a d 10
Otrzymywanie roztworu zawierającego NaBPC157
Składnik g/25 ml
NaBPC157 0,05
gliceryna 15,00
alkohol benzylowy 0,01
bufor o pH 7,0 dodany do uzyskania objętości końcowej 25,0 mg
P r z y k ł a d 11
Otrzymywanie maści zawierającej TRIS-BPC157
Składnik g/25 g
TRIS-BPC157 0,05
czynnik emulgujący 2,80
uwodorniony olej arachidowy 7,08
Tween
®
60 12,08
glikol propylenowy 3,00
benzoesan metylohydroksylowy 0,07
RAZEM 25,0 mg
P r z y k ł a d 12
Badanie stabilności
Stabilność soli peptydu BPC badano inkubując sole przez 76 i 120 dni w temp. 40°C. Stężenie
soli peptydu BPC w roztworach wodnych wynosiło 0,2% (masa/objętość). Stabilność mierzono stosu-
jąc metodę HPLC: kolumna Kromasil 100,5 µ, 150 x 4,6 mm, faza ruchoma 0,1% kwasu trifluoroocto-
wego w wodzie/acetonitrylu (od 0 do 50% objętościowych), wymywanie gradientem w ciągu 25 minut,
szybkość przepływu 1 ml/ min, detekcja: UV przy 214 nm.
Dla porównania zastosowano wolny peptyd BPC i jego octan.
T a b e l a 1
Stabilność soli peptydu BPC w temp. 40°C dnia 0, 76 i 120; próba w % powierzchni (HPLC)
Związek
Wartość pH;
0,2% w wodzie
Dzień 0 Dzień 76 Dzień 120
1 2 3 4 5
Wolny peptyd BPC157 4,46 99,3 98,1 97,4
Octan peptydu BPC157 4,53 99,2 97,8 95,3
Sól sodowa BPC157 6,51 99,4 99,5 99,4
PL 193 790 B1
11
cd. tabeli 1
1 2 3 4 5
Sól dwusodowa BPC157 7,64 99,4 99,7 99,4
Sól TRIS-u i BPC157 6,31 99,5 99,5 99,4
Sól di-TRIS-u i BPC157 8,24 99,5 99,5 99,5
Sól 2-AMP i BPC157 8,20 99,6 99,4 99,5
Sól TEAM i BPC157 7,61 99,2 99,3 99,1
Na podstawie danych prezentowane w powyższej tabeli wyraźnie wykazano wzrost stabilności
soli peptydu BPC będących przedmiotem wynalazku, w porównaniu do wolnego peptydu BPC lub jego
octanu. Ponadto, prawdopodobnie ze względu na wysoką wartość pH roztworu soli peptydu BPC,
iniekcja tych roztworów nie powoduje bólu ani martwicy.
W innym, oddzielnym doświadczeniu, po dodaniu trehalozy obserwowano dodatkową popra
stabilności soli peptydu BPC, będących przedmiotem wynalazku, w postaci surowej oraz w roztworze.
Dlatego dodatek trehalozy jako farmakologicznie dopuszczalnego dodatku do przygotowywanego
preparatu farmaceutycznego, w szczególności będącego w postaci tabletek lub kapsułek, jest kolej-
nym ważnym aspektem niniejszego wynalazku.
Następujące przykłady opisują doświadczenia wykazujące aktywność farmaceutyczną soli pep-
tydów BPC będących przedmiotem wynalazku. Doświadczenia te wykonano stosując różne tradycyjne
modele in vitro i in vivo. Do doświadczeń użyto soli sodowej peptydu BPC157 (skrót NaBPC157), jeśli
nie stwierdzono inaczej. Samce szczurów Wistar o masie ciała 250 - 280 g stosowano we wszystkich
doświadczeniach, jeśli nie stwierdzono inaczej.
P r z y k ł a d 13
Układ tlenku azotu (NO)
Cząsteczka tlenku azotu (NO) funkcjonuje w organizmie zarówno jako cząsteczka sygnałowa
w komórkach śródbłonka i komórkach nerwowych, jak i jako cząsteczka zabójcy aktywowana przez
komórki układu immunologicznego. Obecne badania wykazują, że cząsteczka ta może być wykorzy-
stywana jako lekarstwo i podawana poprzez inhalację. Ogólnie, zarówno w wyniku nadmiaru, jak
i upośledzenia, NO wydaje się powodować lub uczestniczyć w różnych zaburzeniach, a w szczegól-
ności w nadciśnieniu, dusznicy bolesnej, impotencji, wstrząsie krążeniowym, porażeniu, zapaleniach,
zespole zaburzeń oddechowych, nadciśnieniu płucnym, zlepianiu się i agregacji płytek krwi i leukocy-
tów, cukrzycy, niedociśnieniu oraz chorobie Parkinsona.
Materiały i metody:
Niektóre skutki działania NaBPC157 (10 µg lub 10 ng/kg), takie jak na przykład aktywność po-
prawiającą gojenie uszkodzeń gastrycznych oraz aktywność NaBPC157 powodującą utrzymywanie
odpowiedniego ciśnienia krwi sprawdzano u szczurów. Uszkodzenia uzyskano w wyniku podawania
etanolu przez 1 godzinę (96%, dożołądkowo). Równocześnie podawane było NaBPC157 (dootrzew-
nowo). W doświadczeniu dotyczącym utrzymywania ciśnienia krwi NaBPC157 podawano dożylnie (i.v.).
Badano również połączone podawanie estru metylo-N
G
-nitro-L-arginina (L-NAME) (5 mg/kg do-
żylnie), który jest kompetytywnym inhibitorem wytwarzania tlenku azotu (NO) w śródbłonku oraz
L-argininy (200 mg/kg dożylnie), prekursora NO (D-arginina była nieskuteczna). W próbach
z uszkodzeniem żołądkowym czynniki wpływające na NO podawano 5 minut przed uszkodzeniem
etanolem i leczeniem NaBPC157.
Wyniki:
W modelu uszkodzenia etanolem, podawane samego NaBPC157 powodowało wpływ prze-
ciwowrzodzeniowy podobnie jak L-arginina. NaBPC157 zapobiegało poważnym uszkodzeniom żołąd-
kowym obserwowanym w innych przypadkach to jest u szczurów kontrolnych, którym podawano eta-
nol. L-NAME nie powodowało żadnego efektu. L-NAME całkowicie znosiło aktywność L-argininy, lecz
jednie osłabiało działanie NaBPC157. Po podaniu połączonych związków L-NAME i L-argininy, aktyw-
ność NaBPC157 była dodatkowo zmniejszona.
W badaniach nad wpływem NaBPC157 na ciśnienie krwi, NaBPC157 (nie mający wpływu na
podstawowe normalne wartości), w porównaniu z L-argininą, miało zarówno efekt naśladujący (osła-
biało wzrost ciśnienia krwi spowodowany przez L-NAME, po zastosowaniu profilaktycznym i obniżało
PL 193 790 B1
12
ciśnienie już podniesione przez L-NAME, po podaniu w czasie wystąpienia najwyższej wartości ci-
śnienia krwi wywołanego przez L-NAME, to jest 10 minut po podaniu L-NAME) oraz działanie zapo-
biegawcze (podany wcześniej NaBPC157 zapobiegał umiarkowanemu spadkowi ciśnienia krwi indu-
kowanemu przez L-argininę). Jeśli NaBPC157 podano 10 minut po podaniu połączonych związków
L-NAME i L-argininy (nadal prowadzącemu do podniesienia ciśnienia krwi), wyraźny wpływ
NaBPC157 znikał (stwierdzono u szczurów poddawanych działaniu L-NAME). In vitro, w przypadku
błony śluzowej żołądka otrzymanej z homogenatu żołądka szczura, NaBPC157 podany w identycznej
dawce (100 µM) co arginina indukował porównywalne tworzenie się NO. Lecz działanie NaBPC157
nie mogło zostać zahamowane przez L-NAME, nawet jeśli podana została dziesięciokrotnie
(100 względem 1000 µM) wyższa dawka, niż jest konieczna do zahamowania aktywności L-argininy.
Z drugiej strony, synteza NO była znacznie zmniejszona, jeśli podano łącznie NaPBC157 i L-argininę.
Podsumowując, NaBPC157 może w szczególny sposób, wpływać na efekty wywołane przez NO, za-
równo w odniesieniu do utrzymania ciągłości błony śluzowej żołądka oraz utrzymywania odpowiednie-
go ciśnienia krwi, zwłaszcza jeśli związek ten zostanie połączony z L-argininą, mającą znaczniejszy
i/lub zasadniczo różny wpływ na NO.
NaBPC157 dzięki bardziej znaczącemu wpływowi na funkcjonowanie NO niż L-arginina, może
zapobiegać nadmiernemu tworzeniu się NO związanemu ze skutkami ubocznymi (zakłócony wpływ
L-argininy (np. niedociśnienie)). Wspomniane powyżej skutki uboczne zostały zniesione in vivo do
wartości nominalnych i udało się zapobiec nadmiernemu tworzeniu się NO in vitro. Dodatkowo znie-
siono negatywne skutki zahamowania aktywności układu NO (np. zapobieżenie wzrostowi ciśnienia
krwi wywołanemu przez L-NAME oraz zniesiono spowodowane przez L-NAME niedociśnienie).
W oparciu o bliskie podobieństwo badań oddziaływania NO w innych tkankach (na przykład:
płucach, wątrobie, naczyniach krwionośnych itp.) oraz różnorodność zastosowanych modeli (uszko-
dzenia żołądkowo-jelitowe oraz utrzymanie odpowiedniego ciśnienia krwi), wykazane pozytywne skut-
ki zastosowania NaBPC157 w odniesieniu zarówno do nadmiernego tworzenia NO, jak i nieprawidło-
wego funkcjonowania układu NO są wyraźne. W szczególności sole peptydu BPC będące przedmio-
tem wynalazku, mogą być korzystnie stosowane do leczenia nadciśnienia, dusznicy bolesnej, impo-
tencji, wstrząsu krążeniowego i septycznego, porażeń, zapaleń, zespołu zaburzeń oddechowych,
nadciśnienia płucnego, zapalenia trzustki, zlepiania się i agregacji płytek krwi i leukocytów, zaburzeń
czynności śródbłonka i choroby Parkinsona.
P r z y k ł a d 14
Neurony somatosensoryczne.
Ogólnie, neurony somatosensoryczne biorą udział w kontroli homeostazy, a w szczególności
w reakcji do prowokowania homeostazy. Neurony te mogą wykrywać potencjalne zagrożenia. Neuro-
ny te per se w stanie natychmiast rozpoczynać odpowiednie pomiary aby zmniejszać niebezpie-
czeństwo. Zatem naczyniowoczynne nerwy doprowadzające reprezentują układ pierwszej linii obrony
przeciwko urazowi. Ogólnie, ich zdolności ochronne zostały udowodnione dzięki doświadczalnemu
uszkodzeniu skóry i żołądkowo-jelitowej błony śluzowej. Zarówno nieprawidłowe funkcjonowanie, jak
i nadczynność pociągają za sobą różne choroby, zwłaszcza wrodzone choroby czuciowego układu
nerwowego, choroby czuciowego układu nerwowego spowodowane cukrzycą, półpasiec, neuralgię
poopryszczkową, atopowe zapalenie skóry, upośledzone słyszenie lub uszkodzenie tkanki (na przy-
kład uporczywe zranienia skórne, pogorszenie uszkodzeń skóry wywołanych kwasem oraz tworzenie
się uszkodzeń rogówki typu zapalenia rogówki), nabyte pokrzywki wywołane przez zimno lub ciepło,
łuszczycę, pęcherzowy pemfigoid, wypryski, dermatozy wywołane światłem, choroby górnych i dol-
nych dróg oddechowych, specyficznej lub niespecyficznej zbyt dużej aktywności, naczyniowo-ruchowy
nieżyt nosa, astmę, chroniczne zapalenia stawów, uszkodzenia żołądkowo-jelitowe.
Materiały i metody:
NaBPC157 badano pod kątem właściwości ochraniania żołądka w przypadku uszkodzeń żołąd-
ka (wywołanych u szczurów poddawaniem działaniu 96% etanolu, powstrzymywaniem napięcia
i w wyniku podawania indometacyny). Badano również możliwy udział neuronów czuciowych
w działaniu uzdrawiającym NaBPC157 (10 µg/kg, 10 ng/kg dootrzewnowo), podając kapsaicynę, która
wywiera całkiem inny wpływ na neurony czuciowe: podawanie wysokich dawek dorosłym zwierzętom
(125 mg/kg s.c. (podskórnie), trzymiesięczne zwierzęta) lub podawanie jej (50 mg/kg s.c.) nowonaro-
dzonym zwierzętom (siedem dni po urodzeniu) niszczy włókna czuciowe, podczas gdy niskie dawki
(500 µg/kg dootrzewnowo) aktywują uwalnianie neurotrasmiterów i działanie ochronne na błonę śluzową.
PL 193 790 B1
13
Wyniki:
(i) W przypadku braku kapsaicyny, NaBPC157 ochraniał błonę śluzową żołądka przeciwko dzia-
łaniu etanolu, powstrzymywanemu napięciu i podawaniu indometacyny.
(ii) W obecności neurotoksycznych dawek kapsaicyny, negatywne działanie kapsaicyny na
uszkodzenia powstałe w przypadku powstrzymywania napięcia, etanolu lub indometacyny łącznie
wpływały na uzdrawiające działanie NaBPC157. We wszystkich wymienionych powyżej badaniach
ochrona wywołana NaBPC157 była nadal widoczna w przypadku doświadczeń na modelach zwierzę-
cych, w których stosowano kapsaicynę (zarówno u zwierząt dorosłych, jak i u nowonarodzonych). Po
poddaniu nowonarodzonych zwierząt działaniu kapsaicyny, stwierdzono całkowite zniesienie działania
ochronnego NaBPC157, jeśli NaBPC157 podano jako pojedynczą dawkę rzędu nanogramów.
(iii) W połączeniu z dawką pobudzającą kapsaicyny, korzystne właściwości NaBPC157 zostały
dodatkowo wzmocnione.
Podsumowując, przedstawione powyżej dane wykazują złożone oddziaływanie synergistyczne
pomiędzy korzystnym działaniem NaBPC157 a aktywnością peptydergiczną czuciowych nerwów do-
prowadzających. Biorąc pod uwagę bliskie podobieństwo działania kapsaicyny u zwierząt i ludzi oraz
doświadczenie opisane powyżej, NaBPC157 może być stosowany w leczeniu zaburzeń wymienionych
powyżej.
P r z y k ł a d 15
Ochrona śródbłonka
Wiadomo, że uszkodzenia śródbłonka naczyniowego poprzedzają rozwój i stanowią warunek
wstępny wystąpienia uszkodzeń w większości organów. Ochrona śródbłonka mogłaby zatem ograni-
czyć niszczące skutki niedokrwienia dzięki zachowaniu ciągłości błony śluzowej. Jako odpowiedni,
ogólnie akceptowany, model zastosowano szczury, którym podano Błękit Monastral przed podaniem
czynnika powodującego martwicę (na przykład etanolu podawanego dojelitowo), co jak wiadomo po-
woduje znaczne uszkodzenia.
Materiały i metody:
Wszystkie szczury otrzymywały dożylnie Błękit Monastral (BM) (Sigma Company, USA)
(1,0 ml/kg masy ciała zwierzęcia) trzy minuty przed poddaniem ich działaniu etanolu. Szczury następ-
nie zabijano 1 minutę po poddaniu działaniu etanolu. Jedną godzinę przed podaniem etanolu, poda-
wano NaBPC157 (10,0 µg/kg dootrzewnowo) lub izotonicznego roztworu chlorku sodu (5,0 ml/kg do-
otrzewnowo). Natychmiast po zabiciu szczurów, wypreparowywano żołądek i uszkodzenia określali
bezstronni obserwatorzy. Reprezentatywne preparaty żołądka oraz dwunastnicy poddawano dalszym
analizom histologicznym.
Uszkodzenia naczyniowe oznaczano we wczesnym okresie (1 minuta po poddaniu działaniu
etanolu), przy zastosowaniu techniki z Błękitem Monastral (BM). Powierzchniową gęstość wybarwionej
błony śluzowej badano TEM.
Wyniki
Znaczące obniżenie wybarwienia BM było łącznie stwierdzone w grupach, w których podano
NaBPC157. Bliskie podobieństwo zastosowanego modelu ze stanami chorobowymi u ludzi wykazuje
możliwość zastosowania NaBPC157 do leczenia stanów związanych z nieprawidłowościami śródbłon-
ka u ludzi.
P r z y k ł a d 16
Rozwój naczyń
Rozwój naczyń ma zasadnicze znaczenie w tworzeniu się ziaren, gojeniu się ran i/lub owrzo-
dzeń. Stosując ogólnie znane sposoby badano charakterystykę rozwoju naczyń.
Materiały i metody:
Każdemu szczurowi do okolicy lędźwiowej wszczepiono podskórnie dwie sterylne gąbki (1 cm x
1 cm x 0,25 cm /V = 0,25 ml/) z takimi samymi ilościami NaBPC157 (roztwór 50 µg, 10 µg, 10 ng/ml)
lub odczynnikami odnośnymi: cymetydyną (10 mg, 100 mg, 500 mg/ml), ranitydyną (2,5 mg, 25 mg,
250 mg/ml), famotydyną (10 mg, 50 mg, 100 mg/ml) oraz sukralfatem (1 mg, 5 mg, 10 mg/ml). Gąbki
usunięto po trzech i siedmiu dniach. Następnie zostały one utrwalone i poddane badaniom histolo-
gicznym i histochemicznym oraz analizie morfometrycznej. Do analizy morfometrycznej zastosowano
mikroskop Leitz, DIAPLAN i użyto oprogramowanie „SFORM” wykonane przez VAMS, Zagrzeb, Chor-
wacja.
PL 193 790 B1
14
Wyniki:
Nowo utworzone ziarnistości dookoła wszczepionej gąbki są typowo wykorzystywane jako war-
tościowy ilościowy pomiar odpowiedzi gospodarza na obce ciało w organizmie. Doświadczenia ze
szczurami, które zabito trzeciego dnia po wszczepieniu wykazały co następuje: u zwierząt z grupy
poddanej działaniu NaBPC157 stwierdzono znacznie więcej ziarnistości w porównaniu ze zwierzętami
z grupy kontrolnej. Podobne wyniki otrzymano w przypadku szczurów poddanych działaniu sukralfatu
we wszystkich trzech zastosowanych dawkach. W przeciwieństwie do tych wyników, nie stwierdzono
różnicy pomiędzy wartościami kontrolnymi a analizowanymi odczynnikami u zwierząt poddawanych
działaniu wszystkimi trzema blokerami H2. U zwierząt, które zostały zabite siódmego dnia po wszcze-
pieniu, te zwierzęta, którym podawano wszystkie trzy dawki sukralfatu i te, którym podawano najwyż-
szą dawką NaBPC157 (50 µg) były znacząco inne w porównaniu do grupy kontrolnej. Wartości kontro-
lne nie różniły się znacząco pomiędzy sobą w zależności od dnia uśmiercenia zwierząt.
Wewnątrz nowoutworzonych ziarnistości zliczane były przestrzenie śródbłonkowe. Względem
wartości kontrolnych (ilość nowo utworzonych przestrzeni śródbłonkowych w grupie kontrolnej zabitej
trzy dni po wszczepieniu wynosiła 7,94 ± 1,23 i siedem dni po wszczepieniu 14,8 ± 3,12), wszystkie
zastosowane substancje prowadziły do znacząco zwiększonych wartości w obu przedziałach czaso-
wych (trzeciego i siódmego dnia).
Oprócz dowodów, że różne lekarstwa przeciwko owrzodzeniom mają również własności indu-
kowania rozwoju naczyń, wykazano, że NaBPC157 stymuluje także powstawanie ziarnistości, podob-
nie jak sukralfat. Zgodnie z tym, NaBPC157 może być stosowany do inicjowania i podtrzymywania
procesu zdrowienia, w szczególności procesu gojenia się ran i/lub owrzodzeń.
P r z y k ł a d 17
Zapalenia
Obecnie stosowane środki przeciwzapalne są zwykle badane przy użyciu wielu odpowiednich
modeli blisko odpowiadających ostrym i/lub chronicznym zaburzeniom zapalnym u ludzi. Jednakże,
poważne uszkodzenia żołądkowo-jelitowe wydają się głównym skutkiem ubocznym stosowania tych
środków.
W przypadku NaBPC157 stwierdzono działanie przeciwzapalne w stanach ostrych oraz
znoszenia bólu, jak i działanie przeciwgorączkowe (obniżenie gorączki wywołanej przez drożdże
(4000 mg/kg podanie podskórne)) (na przykład terpentyna, karragenina, kwas octowy lub MgSO
4
(za-
leżne od prostaglandyny, niezależne od prostaglandyny) wicie się z bólu w badaniach szczypania
ogona). W rezultacie, u szczurów zbadano równolegle znane uzdrawiające działanie NaBPC157 na
uszkodzenia żołądkowo-jelitowe, wpływ na chroniczne uszkodzenia zapalne, takie jak zapalenie stawu
lub stawów wywołane środkiem wspomagającym oraz działanie NaBPC157 jako niesteroidowego
środka przeciwzapalnego w uszkodzeniach żołądkowo-jelitowych indukowanych związkami NSAIA.
Materiały i Metody:
W badaniach uszkodzeń żołądkowo-jelitowych (indometacyna - 30 mg/kg, podskórnie, aspiryna
- 400 mg/kg, dożołądkowo i diklofenak - 125 mg/kg, dootrzewnowo) podawano regularnie NaBPC157
(10 µg lub 10 ng/kg, dootrzewnowo), zarówno w tym samym momencie jak i/lub w jedną godzinę
przed podaniem leku (indometancyny). W przypadku 9 badań (14 dni, 30 dni, jeden rok) zapalenia
stawów wywołanego środkiem wspomagającym (podawanie doogonowe 0,2 ml adjuwanta Freunda)
podawano NaBPC157 (10 µg lub 10 ng/kg dootrzewnowo) jako jednorazową dawkę (w jedną godzinę
przed lub po podaniu adjuwanta Freunda) lub w trybie leczenia jednorazowa dawka dziennie (od 0 do
14-tego dnia, od 14 do 30-tego dnia i od 14 dnia do jednego roku).
Wyniki:
NaBPC157 podawane razem z badanymi związkami NSAIA znacząco obniżały rozległe uszko-
dzenia żołądka w przypadku szczurów kontrolnych, podobnie jak uszkodzenia w jelicie cienkim w gru-
pie zwierząt, którym podawano indometacynę. W badaniach zapalenia stawów wywołanego środkiem
wspomagającym, rozwój uszkodzeń był znacząco zmniejszony po pojedynczej dawce NaBPC157,
a nawet bardziej osłabiony (rozwój uszkodzeń) u szczurów, którym NaBPC157 podawano codziennie.
Jako leczenie utworzonego już zapalenia stawów wywołanego środkiem wspomagającym, uzdrawia-
jące działanie NaBPC157 konsekwentnie pojawiało się dopiero po dwóch tygodniach podawania leku
i było oczywiste po jednym roku dawkowania. Wyniki te wykazują przeciwzapalne i ochronne działanie
NaBPC157 na utrzymanie całości błony śluzowej.
Wiadomo, że dwa różne mechanizmy: zapalenie i opóźniona nadwrażliwość, biorą udział w po-
wstawaniu zapalenia stawów wywołanego środkiem wspomagającym. NaBPC157 wpływa pozytywnie
PL 193 790 B1
15
na oba te mechanizmy. W odniesieniu do standardów odniesienia (to jest aspiryny, indometacyny),
NaBPC157 było skuteczne w znacząco niższych dawkach (µg i ng/kg względem mg/kg). Ta począt-
kowa wyższa skuteczność w leczeniu zapalenia stawów wywołanego środkiem wspomagającym jest
nawet bardziej podniesiona w przypadku dawkowania codziennego. Wyższe dawki (10 µg/kg) były
skuteczne zarówno po podaniu jednorazowym, jak i dawkowaniu codziennym, podczas gdy niższe
dawki (10 ng/kg) były początkowo nieskuteczne, podawane jako pojedyncza dawka, lecz stawały się
skuteczne, jeśli były podawane jako tryb leczenia codziennie. Odkrycie to, w połączeniu z leczniczym
działaniem NaBPC157 na całkowicie wykształcone zapalenia stawów, przedstawia korzystny sposób
podawania NaBPC157 podczas całego przebiegu zapalenia stawów wywołanego środkiem wspoma-
gającym. Wykazana skuteczność NaBPC157 w leczeniu zapalenia stawów wywołanego środkiem
wspomagającym (działanie profilaktyczne/lecznicze, nierozwinięte/rozwinięte zapalenie stawów wywo-
łane środkiem wspomagającym) nie może być obserwowane w przypadku obecnie stosowanych środ-
ków leczniczych. Glukokortykoidy są skuteczne jako środki zapobiegające zapaleniu stawów wywoła-
nego środkiem wspomagającym, jeśli stosowane są codziennie, ale nie wykazują działania przy za-
stosowaniu krótkotrwałym. Leki immunosupresyjne (w wysokich dawkach) oraz niesteroidowe środki
przeciwgorączkowe, są skuteczne jedynie odpowiednio przed leczeniem lub po leczeniu.
Zatem, w oparciu o bliskie podobieństwo pomiędzy zastosowanymi modelami zwierzęcymi
a odpowiadającymi im zaburzeniami u ludzi, oczywiste jest, że NaBPC157 charakteryzujące się wła-
ściwościami ochraniania błony śluzowej i może być stosowany do leczenia stanów chorobowych zwią-
zanych z ostrymi zapaleniami oraz chronicznymi zapaleniami stawu lub stawów. Dodatkowo
NaBPC157 może być stosowany w leczeniu chorób związanych z zaburzeniami nadwrażliwości typu
opóźnionego oraz uszkodzeniami żołądkowo-jelitowymi wywołanymi w różnych częściach dróg po-
karmowych, zwłaszcza tych, które są wywołane przez środki takie jak NSAIA.
P r z y k ł a d 18
Działanie usuwające wolne rodniki
Materiały i metody:
Określono działanie ochronne NaBPC157 na wątrobę w porównaniu do standardów odniesienia
takich jak bromokryptyna, amantadyna i somatostatyna w różnych doświadczalnych modelach uszko-
dzenia wątroby u szczurów: podwiązanie przez 24 godziny dróg żółciowych i tętnicy wątrobowej, po-
wstrzymywanie napięcia przez 48 godzin oraz podawanie CCl
4
(środek wywołujący powstawanie wol-
nych rodników). NaBPC157 podawano dojelitowo bądź dootrzewnowo.
Wyniki:
NaBPC157 znacząco zapobiegał rozwojowi martwicy wątroby lub zmianom tłuszczowym
u szczurów, którym podwiązano przez 24 godziny drogi żółciowe i tętnicę wątrobową, w wyniku po-
wstrzymywania napięcia przez 48 godzin oraz, którym podawano CCl
4
(1 ml/kg dootrzewnowo, zabite
48 godzin po podaniu). Inne leki odniesienia wykazywały bądź niewielkie bądź nie wykazywały żadne-
go działania ochronnego na wątrobę w opisanych powyżej modelach. Badania laboratoryjne bilirubiny
wykazały, że wartości SGOT i SGPT całkowicie pokrywają się z wynikami badań makro i mikroskopo-
wych. Zatem, NaBPC157 może być stosowany w leczeniu chorób wątroby. Ponadto zahamowanie
czynności szpiku, spowodowane przez napromieniowanie jest powtarzalnym modelem odpowiednim
do badania dynamiki odzyskiwania zdrowia przez składniki hematopoezy. NaBPC157 wykazuje ko-
rzystne działanie na uszkodzenia szpiku kostnego spowodowane przez napromieniowanie subletalne.
Zatem, NaBPC157 może być stosowany do leczenia uszkodzeń szpiku kostnego spowodowa-
nych przez napromieniowanie. Biorąc pod uwagę ogólnie uznawane powiązanie CCl
4
z tworzeniem
się wolnych rodników oraz rozwojem uszkodzeń, korzystne działanie NaBPC157, uważa się, że zwią-
zek ten może być stosowanych do innych uszkodzeń organów, wywołanych wolnymi rodnikami,
a w szczególności napromieniowaniem.
P r z y k ł a d 19
Układ katecholaminergiczny
Leki sympatykomimetyczne działające niebezpośrednio, typu amfetaminy, mają wspólne wła-
ściwości, takie jak powodowanie zarówno wzrostu uwalniania katecholamin jak i zahamowania po-
nownego wychwytu katecholaminy (pierwotnie dopaminy) na zakończeniach nerwowych w centralnym
układzie nerwowym (CUN). Stereotypowe zachowanie pojawia się w wyniku aktywacji układu dopami-
nergicznego w ciele prążkowanym. Ogólnie uważa się, że wzmożone zachowanie się polegające na
wspinaniu wywołane amfetaminą powstaje w wyniku regulacji pozytywnej receptora dopaminy nastę-
pującej po podaniu antagonisty dopaminy - haloperidolu. W następstwie, powoduje to rozwój nadwraż-
PL 193 790 B1
16
liwości na amfetaminę. Zastosowanie NaBPC157 nie wpływa na całkowite zachowanie ani nie induku-
je powstawania stereotypów.
Materiały i metody
Badano wpływ NaBPC157 na stereotypy amfetaminy, agonisty dopaminy (10 mg/kg dootrzew-
nowo) oraz na pobudliwość. NaBPC157 podawano jako dodatkowe leczenie profilaktyczne lub w try-
bie podawania terapeutycznego (10 µg lub 10 ng/kg dootrzewnowo). Stereotypowe zachowanie i po-
budliwość indukowano u szczurów.
Wyniki
Regularnie obserwowano znaczące osłabienie i odwrócenie (leki w maksimum zakłóceń amfe-
taminowych) zarówno zachowania stereotypowego jak i wzmożonej pobudliwości (to znaczy silniejsze
i gwałtowne drgania, paniczne skakanie i ucieczka).
Następnie skoncentrowano się na wpływie NaBPC157 na wzrost, zachowania u myszy polega-
jącego na wspinaniu się. Myszy były wstępnie poddane działaniu agonisty dopaminy haloperidolu
(5,0 mg/kg dootrzewnowo), a następnie poddane działaniu amfetaminy (20 mg/kg dootrzewnowo test
prowokacji 1, 2, 4 i 10 dnia po wstępnym podaniu haloperidolu), który zwykle jest wykorzystywany do
badań nadwrażliwości behawioralnej na działanie stymulowane amfetaminą. Zatem, jeśli antagoniza-
cja stereotypów amfetaminy mogłaby powstać w wyniku aktywności agonisty dopaminy (bezpośrednio
lub pośrednio), badanego NaBPC157, to można spodziewać się wzmacniania wzrastającego wpływu
haloperidolu na zachowanie wspinania się, wywołane amfetaminą. Zupełnie przeciwnie, zaobserwo-
wano prawie całkowite przeciwdziałanie po łącznym podaniu NaBPC157 wraz z haloperidolem. Pod-
sumowując, przedstawione wyniki wykazują, że zachodzi oddziaływanie NaBPC157 z układem dopa-
minowym. Ponadto oddziaływanie NaBPC157 z centralnym układem dopaminowym było również wy-
kazane na innych modelach doświadczalnych (na przykład, ochrona przeciwko owrzodzeniu trawien-
nemu wywołanemu ostrym stresem). Oddziaływanie z układem dopaminowym było obserwowane
w przypadku wielu znanych peptydów (neurotensyny, CCK, itp.). Dodatkowo, zastosowanie
NaBPC157 odwraca również zakłócenia zachowania indukowane przez LSD (np. 0,3 mg/kg do-
otrzewnowo). NaBPC157 wykazuje działanie modulacyjne na układ dopaminowy. W stanach podwyż-
szonego uwalniania i syntezy dopaminy indukowanych przez amfetaminę, NaBPC157 może zarówno
zapobiegać, jak i odwracać następujące po tym zakłócenia (np. zachowania stereotypowe). Podobnie,
NaBPC może znacząco osłabiać konsekwencje zablokowanie receptorów dopaminowych przez halo-
peridol. Wynik ten sugeruje, że działanie modulacyjne NaBPC157 obejmuje także podstawienie
w innych przypadkach silnego niedoboru układu dopaminowego. Dzięki temu można uniknąć, wystę-
pującej w następstwie, nadwrażliwości receptorów dopaminowych i powstawania zaburzeń amfetami-
nowych.
Zatem NaBPC157 jest skutecznym środkiem do leczenia schizofrenii, skutków prowokacji amfe-
taminą (formy schizofrenii, psychozy) i nadużywania leków.
P r z y k ł a d 20
Stres
Stres definiuje się jako zdarzenie niespecyficzne, prowadzące do uszkodzenia różnych orga-
nów. Odpowiedź stresową definiuje się jako odpowiedź skierowaną przeciwko różnym szkodliwym
zdarzeniom. Jednym z najczęściej wykorzystywanych modeli zwierzęcych stresu jest model po-
wstrzymywania napięcia prowadzący do poważnych uszkodzeń żołądkowych u szczurów. Inne organy
mogą również być uszkodzone.
Materiały, metody i wyniki:
Podawanie NaBPC157 w dawkach po 10 µg lub 10 ng/kg masy ciała, dootrzewnowo lub dożo-
łądkowo, 1 godzinę przed wywołaniem stresu, w dużej mierze zapobiegało nieodwracalnemu w innych
przypadkach, rozwojowi ciężkich uszkodzeń gastrycznych. Jeśli czas pomiędzy podaniem środka
zmniejszającego stres a wywołaniem stresu (w dalszym tekście określany jako „okres”) jest wydłużo-
ny, standardowy środek przeciwko owrzodzeniem staje się praktycznie nieskuteczny, co jest
w znacznym stopniu przeciwne do oczywistej wydajności badanego NaBPC157. NaBPC157 zachowu-
je swoje uzdrawiające właściwości nawet po wyjątkowo wydłużonym okresie 48 godzin. Ochrona spo-
wodowana przez NaBPC157 obejmuje zmniejszenie uszkodzeń pojawiających się regularnie w innych
organach (np. wątrobie, nadnerczach, nerkach, jądrach, sercu, trzustce, śledzionie). Zatem, ze wzglę-
du to, że inne, ogólnie znane parametry stresu są wyraźnie mniej zakłócone (to jest zanik fizjologiczny
grasicy i układu limfatycznego oraz przerost nadnerczy) jest to oczywiste, że NaBPC157 może być
stosowany w różnych stanach stresowych. NaBPC157 ma pozytywny wpływ zdrowotny na różne
PL 193 790 B1
17
uszkodzenia pojawiające się regularnie w różnych organach, związane z niespecyficzną patolog
stresu. Biorąc pod uwagę ten sam łańcuch zdarzeń u ludzi, jak w zastosowanych modelach zwierzę-
cych, jest to nawet bardziej widoczne, gdyż NaBPC157 wykazuje działanie uzdrawiające nawet jeśli
został podany gdy choroba w wyniku stresu jest już zawansowana (na przykład 24 godziny po wywo-
łaniu stresu).
P r z y k ł a d 21
Wykazanie działania chroniącego komórkę
Działanie chroniące komórkę było pierwotnie definiowane jako możliwość obrony komórki prze-
ciwko różnym szkodliwym czynnikom, szczególnie działanie w przypadku błony śluzowej żołądka jako
działanie niezależne od kwasu żołądkowego. Później, definicja ta została rozszerzona, tak, że obej-
mowała zasadniczo podobne właściwości ochraniania części zewnętrznej dróg żołądkowo-jelitowych,
obejmując uszkodzenia różnych organów (działanie chroniące komórkę - działanie chroniące organ).
Badano możliwe działania chroniące komórkę w wyniku podawania NaBPC157 w oparciu o ich skutek
na wstępny model Robertsa przeszukiwania czynnikiem chroniącym komórkę uszkodzeń żołądkowych
wywołanych etanolem.
Materiały, metody i wyniki:
Podawane NaBPC157 (10 µg lub 10 ng/kg dootrzewnowo) wykazuje działanie profilaktyczne
(stosowany zarówno 1 godzinę przed, lub równocześnie z 96% etanolem (1 ml/szczura, dożołądko-
wo)) oraz działanie uzdrawiające (podawany 1 godzinę po podaniu etanolu przy najwyższym rozwoju
uszkodzeń).
W celu stworzenia środowiska wolnego od kwasu dla prowadzenia badań działania chroniącego
komórkę, wykonano całkowite wycięcie żołądka 24 godziny przed procedurą powodującą powstawa-
nie wrzodu. W przypadku braku żołądka i kwasu żołądkowego, uszkadzające działanie cystaminy
(400 mg/kg s.c., uśmiercenie zwierzęcia 24 godziny później), uważanej do tej pory za związany
z kwasem żołądkowym środek powodujący wrzody dwunastnicy oraz działanie chroniące komórkę
NaBPC157 (10 µg lub 10 ng/kg dootrzewnowo) były w dalszym ciągu prowokowane w porównaniu do
środków odniesienia (cymetydyna (50), ranitydyna (10), omeprazol (10), bromokryptyna (10) i atropina
(10) (wartości podano w mg/kg dootrzewnowo, 1 godzinę przed podaniem cystaminy)), znanych rów-
nież jako środki chroniące komórkę. U szczurów nie stykających się dotąd z tymi bodźcami, mających
nienaruszony żołądek, wszystkie zastosowane substancje wykazywały silne korzystne działanie.
U zwierząt pozbawionych żołądka zastosowanie badanych środków (to jest NaBPC157 lub środków
odniesienia, przed podaniem cystaminy) znacząco zapobiegały poważnym uszkodzeniom dwunastni-
cy, powstającym w przypadku obserwowanych dla porównania szczurów kontrolnych, pozbawionych
żołądka, którym podano cystaminę. W grupie nie poddanej działaniu cystaminy, nie stwierdzono żad-
nych uszkodzeń (laparotomia i wycięcie żołądka jedynie 24 godziny lub 48 godzin okresu pooperacyj-
nego) ani żadnego zwiększenia uszkodzeń nie zaobserwowano u zwierząt poddanych działaniu cy-
staminy i laparotomii. Wyniki te (równy wpływ uszkadzający cystaminy, równe działanie ochronne
NaBPC157 i środków odniesienia u szczurów, którym wycięto żołądki z nienaruszonym żołądkiem
i bez żołądka, wpływ uszkadzający bądź ochraniający nie jest związany z wydzielaniem kwasów żo-
łądkowych) wykazują działanie ochraniające komórkę. Analogia (uszkodzenia niezwiązane z kwasem
żołądkowym) pomiędzy uszkodzeniami żołądka (np. etanolem), a uszkodzeniami dwunastnicy pod
wpływem cystaminy jest oczywiście sugerowana. Wysoka „pojemność ochronna komórki”, wyraźnie
niezależna od kwasu, wspólna dla wszystkich badanych środków, lecz widoczne jest, że ewidentnie
najbardziej skuteczny jest NaBPC157.
Ze względu na to, że NaBPC157 był skuteczniejszy w znacznie niższych dawkach, niż inne
środki (to jest dawkach µg lub ng/kg względem mg/kg), jego skuteczność (i zastosowanie lecznicze)
może być rozszerzona na różne uszkodzenia organów ciała pacjenta. Dzieje się tak dlatego, że sku-
teczność innych środków w innych organach jest również sugerowane ze względu na ich działanie
ochraniające komórkę (na przykład somatostatyna: uszkodzenia nadnerczy, trzustki, wątroby, płuc
i dróg pokarmowych).
P r z y k ł a d 22
Wykazanie działania chroniącego organ ciała pacjenta
W korzystnym rozszerzeniu działania chroniącego komórkę na działanie chroniące organ bada-
nie działania chroniącego śródbłonek jest ogólnie akceptowane. W celu wyraźnego wskazania, ogól-
nie rozpoznawane są badania Błękitu Monastral śródbłonka żołądka szczura uszkodzonej etanolem,
ze względu na zdolność Błękitu Monastral wiązania się z uszkodzonym śródbłonkiem.
PL 193 790 B1
18
Wszystkie szczury otrzymały błękit Monastral (BM) (Sigma Company, USA) (1,0 ml/kg masy
ciała, dożylnie) 3 minuty przed podaniem etanolu i zwierzęta uśmiercano 1 minutę po poddaniu dzia-
łaniu etanolu. NaBPC157 (10,0 µg/kg, dootrzewnowo) lub roztwór chlorku sodu (5,0 ml/kg, dootrzew-
nowo) podano 1 godzinę przed podaniem etanolu. Natychmiast po uśmierceniu zwierząt żołądek usu-
nięto i uszkodzenia określano z pomocą bezstronnego obserwatora jak opisano uprzednio. Reprezen-
tatywne fragmenty żołądka i dwunastnicy poddano dalszej analizie histologicznej. Uszkodzenie na-
czyniowe we wczesnym okresie (1 minuta po podaniu etanolu) określano przy użyciu techniki Błękitu
Monastral. Gęstość powierzchniową wybarwionego śródbłonka określano TEM.
Wyniki
Silne zmniejszenie barwienia BM było zgodnie obserwowane w grupie zwierząt poddanej dzia-
łaniu NaBPC157. Ponadto, nie zaobserwowano żadnych skutków ubocznych po podaniu NaBPC157.
Nie zaobserwowano żadnego wpływu na różne parametry podstawowe oraz stwierdzono brak tok-
syczności, pomimo podawania wysokich dawek (na przykład g/kg masy ciała, dootrzewnowo).
Biorąc pod uwagę obecność w wielu organach tkanki śródbłonkowej z układem naczyniowym
w ciele oraz ważną rolę ochrony śródbłonka w działaniach chronienia organu, NaBPC157 może być
stosowany jako środek chroniący organ w przypadku różnych uszkodzeń organów ciała pacjenta.
P r z y k ł a d 23
Materiały i metody
NaBPC157 badano u szczurów jako środek chroniący lub leczniczy w stanach ostrego zapale-
nia trzustki (wywołanej podwiązaniem przewodów żółciowych). W tym samym czasie badano wpływ
NaBPC157 na wspólnie rozwijające się uszkodzenia żołądka i dwunastnicy.
NaBPC157 (10 µg lub 10 ng/kg masy ciała, dootrzewnowo, dożołądkowo) podawano profilak-
tycznie 1 godzinę przed podwiązaniem, podczas gdy leczenie prowadzono jako podawanie raz dzien-
nie 1 dzień po podwiązaniu (ostatni raz lek podano 24 godziny przed m uśmierceniem). Wpływ bada-
no w odstępach dziennych do piątego dnia po podwiązaniu.
Wyniki:
W podawaniu przed podwiązaniem, otrzymano silną ochronę trzustki. Jeśli zastosowano w sta-
nach już rozwiniętego, poważnego, ostrego zapalenia trzustki, zgodnie obserwowano oczywiste dzia-
łanie uzdrawiające. Oszacowując pojawianie się martwicy, obrzęku, białych krwinek obojętnochłon-
nych i komórek jednojądrzastych, u szczurów, którym podano NaBPC157, zgodnie stwierdzono mniej-
szą martwicę, obrzęk i mniej białych krwinek obojętnochłonnych, lecz więcej komórek jednojądrza-
stych. W badaniach wartości amylazy surowiczej względem danych kontrolnych, zaobserwowano
znacząco mniejszy wzrost wartości (NaBPC157 podawane przed podwiązaniem), jak i obniżenie da-
nych, już podniesionych (NaBPC157 podawane leczniczo). Wraz z korzystnym działaniem leczniczym
NaBPC157 na zapalenie trzustki, zaobserwowano pozytywny wpływ tego związku na uszkodzenie
żołądka i dwunastnicy u szczurów, którym podwiązano drogi żółciowe, zarówno w przypadku poda-
wania przed podwiązaniem, jak i po podwiązaniu. Podsumowując, NaBPC157 może być stosowane
do leczenia ostrych zapaleń trzustki, wywierając dodatkowy pozytywny skutek na towarzyszące cho-
roby żołądka i dwunastnicy.
P r z y k ł a d 24
Wpływ na kardiotoksyczność
Materiały i metody:
Doświadczenia prowadzono na szczurach odm. Albino Wistar i świnkach morskich odm. Hart-
ley. Kardiotoksyczność indukowano podając roztwór chlorku baru (10 mg/kg, b.w.), dezypraminę
(10 mg/kg) digitalinę (całkowita dawka 6,5 mg/ kg) i izoprenalinę (15 mg/kg) przez szyjną rurkę dożyl-
ną. Dodatkowo, doksorubicynę podawano w wielokrotnych dawkach (3 mg/kg podawana podskórnie,
raz w tygodniu przez 13 tygodni) i w pojedynczych dawkach (7 mg/kg podawana dożylnie)
i wywoływano kardiomiopatię. Kardiotoksyczność również indukowano stosując stres unieruchamiają-
cy jako niefarmakologiczne uszkodzenie mięśnia sercowego. NaBPC157 podawano jak przedstawio-
no poniżej:
1. Chlorek baru
a) wstępne podawanie środka (jedną godzinę wcześniej): NaBPC157 50 µg/kg, 10 µg/kg
i 10 ng/kg, dootrzewnowo;
b) podawanie środka po uszkodzeniu (po 60 sekundach): NaBPC157 10 µg/kg i 10 ng/kg,
dożylnie;
PL 193 790 B1
19
2. Dezypramina: podawanie NaBPC157 50 µg/kg i 50 ng/kg, dootrzewnowo, jedną godzinę
wcześniej;
3. Digitalina: podawanie NaBPC157 50 µg/kg i 50 ng/kg, dożylnie w 15 minutowych odstępach;
4. Izoprenalina: podawanie NaBPC157 50 µg/kg i 50 ng/kg, dożylnie, 15 minut wcześniej;
5. Stres unieruchomienia: podawanie NaBPC157 10 µg/kg i 10 ng/kg, dootrzewnowo jedną go-
dzinę wcześniej i natychmiast po związaniu i 24 oraz 48 godzin po unieruchomieniu;
6. (a) Chroniczna toksyczność doksorubicyny: podawanie NaBPC157 10 µg/kg i 10 ng/kg, do-
otrzewnowo równocześnie z doksorabicyną;
(b) Ostra toksyczność doksorubicyny: podawanie NaBPC157 10 µg/kg i 10 ng/kg, dootrzewno-
wo, jedną godzinę wcześniej niż doksorubinę.
W modelach arytmii przez cały czas uśpionym zwierzętom wykonywano elektrokardiogram. Co
15 sekund, lub kiedy pojawiło się zakłócenie rytmu, wykonywano bardziej szczegółowe pomiary przy
50 mm/s lub 100 mm/s. W innych modelach, elektrokardiogram wykonywano jednokrotnie lub wielo-
krotnie u zwierząt uśpionych na krótko, przy szybkości papieru 50 mm/s w bardziej szczegółowych
pomiarach. Toksyczność doksorubicyny wyznaczano na podstawie badań makroskopowych i mikro-
skopowych serca i innych organów przy pomocy analizy biochemicznej. Podobne procedury zastoso-
wano w badaniach ze stresem unieruchomienia.
Wyniki:
Stwierdzono działanie NaBPC157 przeciwko arytmii w modelu, w którym arytmia została wywo-
łana chlorkiem baru. W badaniach, w których NaBPC157 podawano przed wywołaniem arytmii,
NaBPC157 opóźniał i zapobiegał pojawianiu się arytmii i zmniejszał i/lub zapobiegał niedokrwieniu.
W badaniach, w których NaBPC157 podawano po wywołaniu choroby, NaBPC157 powodował gwał-
towny powrót do rytmu zatokowego i zapobiegał pojawianiu się arytmii.
NaBPC157 całkowicie zapobiegał nagłemu wzrostowi częstości akcji serca oraz zakłóceniom
przewodzenia wywołanym przez dezypraminę (wydłużenie PQ i rozszerzenie QRS). NaBPC157 rów-
nież zapobiegał częstoskurczowi komorowemu związanemu z efektem wywoływania arytmii przez
dezypraminę i poważnym blokiem przedsionkowo-komorowym. Efekt ten jest zależny od dawki.
Ponadto, NaBPC157 wykazywał selektywne działanie na kardiotoksyczność wywołaną digitali-
ną. NaBPC157 miał pozytywny wpływ na nagły wzrost częstości akcji serca i zakłóceniom rytmu
(skurcz dodatkowy komorowy, częstoskurcz komorowy i blok przedsionkowo-komorowy) poprzez za-
pobieganie im lub osłabianie ich. Wpływ NaBPC157 w dawkach nanogramowych na opóźnianie prze-
wodzenia inkubowanego przez toksyczne dawki digitaliny nie był znaczący. Wpływ ten był bardziej
wyraźny w przypadku miligramowych dawek NaBPC157.
NaBPC157 wyraźnie zapobiegał niedokrwieniu i załamaniu pracy mięśnia sercowego. Wpływ
ten był znacznie wyraźniejszy w przypadku miligramowych dawek NaBPC157. Pojedyncze podanie
dootrzewnowe NaBPC157 w postaci środka zapobiegającego, w czasie testu stresu unieruchomie-
niem, umożliwiło zapobieżenie niedokrwieniu i histologicznemu uszkodzeniu mięśnia sercowego, wy-
kazanego przy pomocy elektrokardiogramu. Podawanie NaBPC157 po uszkodzeniu w przypadku
występujących już jawnych zmian elektrokardiograficznych również znosiło niedokrwienie. Mikrogra-
mowe dawki NaBPC157 powodowały wzrost napięcia kompleksu QRS, zwłaszcza, jeśli NaBPC157
podano przed wystąpieniem uszkodzenia.
Podanie NaBPC157 prowadzi do znacząco obniżonych patomorfologicznych zmian kardiomio-
patii antracyklinowej (poważne uszkodzenia włókien mięśniowych i ścian naczyń oraz wakuolizacja)
po pojedynczym i w większym stopniu, wielokrotnym podawaniu doksorubicyny. Aktywność LDH zna-
cząco zmalała, pomimo znacznego wzrostu wartości bezwzględnych.
Podsumowując, udowodniono, że NaBPC157 może być stosowany jako środek znoszący aryt-
mię serca, przeciwdusznicowy i o działaniu chroniącym serce.
P r z y k ł a d 25
Aktywność antydepresyjna
Materiały i metody:
Różne środki antydepresyjne wykazują aktywność przeciw owrzodzeniem oraz modele obecnie
stosowane w badaniach wrzodów i depresji mają znaczący stopień podobieństwa. Dlatego badano
możliwość, że na choroby depresyjne mogłyby skutecznie oddziaływać pierwszorzędowe środki prze-
ciw owrzodzeniom o aktywności chroniącej komórkę/organ, takie jak NaBPC157, stosując dwa typy
doświadczeń na modelach depresyjnych szczura: test wymuszonego pływania (procedura Porsolta)
i sposób wywołania chronicznego nieprzewidywalnego stresu (po pięciu dniach przeprowadzania pro-
PL 193 790 B1
20
tokołu nieprzewidywalnego stresu, podawania leku raz dziennie podczas procedury wywoływania
stresu i oszacowania testu unieruchomienia na otwartej przestrzeni czwartego i szóstego dnia przyj-
mowania leków).
Wyniki:
W teście wymuszonego pływania zmniejszenie czasu bezruchu u szczurów, którym podawano
NaBPC157, (10 µg, 10 ng, 10 µg/kg, dootrzewnowo) odpowiadało aktywności zwierząt, którym poda-
wano 15 mg lub 40 mg (dootrzewnowo) tradycyjnych środków antydepresyjnych, odpowiednio imi-
praminy lub nialamidu. Dalsze pogorszenie się warunków doświadczenia w przypadku procedury
chronicznego, nieprzewidywalnego stresu prowadziło do utraty działania imipraminy (30 mg), podczas
gdy NaBPC157 (10 µg, 10 ng) w zależności od dawki, poprawiało ruchliwość chronicznie stresowa-
nych szczurów.
P r z y k ł a d 26
Wpływ na kardiotoksyczność
Materiały i metody:
Podawano środki wywołujące chorobę Parkinsona: 1-metylo-4-fenylo-1,2,3,6-tetrahydro-
pirydyna (MPTP) (znane jako środki niszczące układ dopaminowy warstwy czarnej poprzez tworzenie
wolnych rodników) (30,0 mg/kg masy ciała, dootrzewnowo raz dziennie przez 6 dni i po 4 dniach poje-
dyncza dawka 50 mg/kg masy ciała, dootrzewnowo) lub rezerpina (środek powodujący opróżnianie
pęcherzyków katecholaminowych) (5,0 mg/kg masy ciała dootrzewnowo). NaBPC157 (1,50 µg lub
15,0 ng/kg masy ciała, dootrzewnowo) podawano 15 minut przed lub w innym badaniu 15 minut po
każdym podaniu MPTP. W badaniach z użyciem rezerpiny, NaBPC157 (10,0 µg lub 10,0 ng/kg masy
ciała, dootrzewnowo) podawano bądź 15 minut przed podaniem rezerpiny lub w stanie całkowitej,
ustalonej już katalepsji, 24 godziny później.
Wyniki:
NaBPC157 silnie poprawiło orientację somatosensoryczną zakłóconą przez MPTP i zmniejszyło
nadaktywność wywołaną MPTP. Ponadto NaBPC157 zmniejszyło nienormalną motorykę (drżenie,
niedowład nerwicowy, katalepsję, objawy bardzo silne u zwierząt kontrolnych, którym podawano jedy-
nie roztwór soli), prowadzącą do prawie całkowitego zniesienia przebiegu choroby normalnie prowa-
dzącego do śmierci u zwierząt kontrolnych. W doświadczeniach z użyciem rezerpiny, NaBPC157
w dużej mierze zapobiegało rozwojowi bardzo poważnej katalepsji. Jeśli NaBPC157 podano 25 póź-
niej, związek ten znosił objawy rozwiniętej katalepsji. Pomocniczo, zgodnie obserwowano zmniejsze-
nie hipotermii wywołanej przez rezerpinę (wcześniejsze podanie NaBPC157) oraz zniesienie dalszego
znacznego spadku temperatury (późniejsze podanie NaBPC157).
Obydwa opisane powyżej modele zwierzęce są znane jako orzekające dla ludzkich zakłóceń
i leczenia tych zakłóceń. Ze względu na fakt, że wykazano wysoką skuteczność, zarówno w bada-
niach, w których NaBPC157 podawano przed wywołaniem uszkodzenia, jak i po wywołaniu uszko-
dzenia, stosując dawki mikrogramowe i nanogramowe, wydaje się, że NaBPC157 jest odpowiednim
lekiem do leczenia choroby Parkinsona i chorób podobnych do choroby Parkinsona.
Ponadto, obserwowane działanie w przypadku hipotermii wywołanej przez rezerpinę umożliwia
stwierdzenie, że NaBPC157 jest odpowiedni do leczenia zaburzeń temperaturowych.
P r z y k ł a d 27
Wpływ na uzdrawianie ubytków kostnych
Materiały i metody:
Wpływ osteogeniczny szpiku kostnego i TRIS-BPC157 na uzdrawianie ubytków odcinków kost-
nych badano u 42 królików przez sześć tygodni pooperacyjnych. W następstwie spowodowania
uszkodzenia (po środku obu kości promieniowych utworzono ubytek kostny o wielkości 0,8 centyme-
tra), stosując szpik kostny oraz TRIS-BPC157 doświadczenia przeprowadzono w następujący sposób:
zwierzętom z uszkodzeniami podawano roztwór chlorku sodu (2 ml domięśniowo i 2 ml miejscowo do
każdego ubytku kostnego) jako kontrolę (grupa 1). W drugiej i trzeciej grupie do każdego z ubytków
kostnych wprowadzono lokalnie 2 ml szpiku kostnego pochodzącego z danego zwierzęcia (siódmego
dnia po operacji) lub TRIS-BPC157 (10 µg/kg masy ciała siódmego i czternastego dnia po operacji).
W grupach czwartej, piątej i szóstej TRIS-BpC157 podawano domięśniowo (i.m.) w dniu siódmym,
dziewiątym, czternastym lub szesnastym po operacji (10 µg/kg masy ciała) lub raz dziennie okresie
między siódmym a dwudziestym pierwszym dniem pooperacyjnych (10 µg lub 10 ng/kg masy ciała).
Jako leczenie typowe stosowano natychmiast po utworzeniu ubytków kostnych w grupie siódmej ubyt-
ki te wypełniono przeszczepem korowym pochodzącym z danego zwierzęcia.

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.
Dowiedz się więcej