21

Lip 2003

Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r.

o cudzoziemcach

  • Status

    uchylony

  • Data wydania

    13 czerwca 2003 r.

  • Data publikacji

    21 lipca 2003 r.

  • Data wejścia w życie

    1 września 2003 r.

  • Sygnatura

    Dz.U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175

  • Źródło

    ISAP

Strona z 115
Ładowanie dokumentu Załaduj cały dokument
©Kancelaria Sejmu s. 1/115
2013-07-05
Dz.U. 2003 Nr 128 poz. 1175
USTAWA
z dnia 13 czerwca 2003 r.
o cudzoziemcach
1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych spra-
wach.
Art. 2.
Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego.
Art. 3.
Ustawy nie stosuje się do:
1) szefów i członków personelu misji dyplomatycznych, kierowników urzędów
konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych oraz in-
nych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie
ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pod warunkiem wzajemności i
posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających pełnienie przez
nie funkcji, uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospo-
litej Polskiej, z wyjątkiem art. 13 ust. 1, art. 21a, art. 25, art. 26, art. 28, art.
29, art. 33, art. 34, art. 35 ust. 3 i 4, art. 38 ust. 1, art. 40, art. 46–48, art. 48a,
art. 48b ust. 1 pkt 4 i art. 48c–48h;
2) obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stron umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz
członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają, z wy-
jątkiem:
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2001/51/WE z dnia 28
czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schen-
gen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. WE L 187 z 10.07.2001).
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie z
dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej dotyczą ogłosze-
nia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wydanie specjalne.
Opracowano na
podstawie tj. Dz. U.
z 2011 r. Nr 264,
poz. 1573, z 2012 r.
poz. 589, poz. 769, z
2013 r. poz. 628.
©Kancelaria Sejmu s. 2/115
2013-07-05
a) art. 12a, art. 16–20, art. 93, art. 94, art. 96–96c, art. 100, rozdziałów 9 i
10, art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz pkt 2 i 4, art. 125 ust. 1 pkt 2 w zakre-
sie dotyczącym art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 126 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz
ust. 2, art. 127, art. 128 ust. 2 i art. 131–134, które mają zastosowanie
do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw człon-
kowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)
stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji
Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z
nimi przebywają,
b) art. 4 pkt 5–5d, art. 16–20, art. 25, art. 26 ust. 1 pkt 18, art. 31, art. 32
ust. 1 i ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 lit. a i d oraz ust. 7, art. 33, art. 34, art.
38–40, art. 46–48, art. 48d, art. 48e, art. 48g, art. 48h, art. 84a, rozdzia-
łu 8a, art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 125 ust. 1 pkt 1, art. 126 ust. 1 pkt 1
lit. a i art. 134a, które mają zastosowanie do członków rodzin obywateli
państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Euro-
pejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stron umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają, niebędących obywate-
lami tych państw;
3) cudzoziemców ubiegających się o ochronę oraz objętych ochroną na pod-
stawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochro-
ny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz.
1472, z późn. zm.
2)
), w zakresie w niej uregulowanym;
4) cudzoziemców polskiego pochodzenia i członków najbliższej rodziny repa-
trianta, w zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o re-
patriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z późn. zm.
3)
).
Art. 4.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dokument podróży dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospo-
litej Polskiej, uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziem-
cowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację międzyna-
rodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obcą
władzę o charakterze państwowym;
2) granica granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu usta-
wy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z
2009 r. Nr 12, poz. 67, z 2010 r. Nr 164, poz. 1108 oraz z 2011 r. Nr 50,
poz. 255);
3) przewoźnik osobę fizyczną lub prawną zajmującą się zarobkowo przewo-
zem osób drogą powietrzną, morską lub lądową;
4) strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego teren lotniska międzynaro-
dowego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, rozciągający
się między pokładem statku powietrznego a stanowiskiem kontroli granicz-
nej, który obejmuje płytę oraz pomieszczenia lotniska;
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 81, poz.
531 oraz z 2011 r. Nr 73, poz. 390, Nr 131, poz. 764, Nr 149, poz. 887 i Nr 191, poz. 1133.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz.
788, z 2006 r. Nr 249, poz. 1828, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416 i Nr 216,
poz. 1367.
©Kancelaria Sejmu s. 3/115
2013-07-05
5) wiza zezwolenie wydane cudzoziemcowi przez organ polski lub organ,
którego właściwość w tej sprawie wynika z postanowień umów międzyna-
rodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską lub organ państwa obsza-
ru Schengen, uprawniające go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub innych państw obszaru Schengen, przejazdu przez to terytorium
i pobytu na nim w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych oraz na
warunkach określonych w Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca
1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami
Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz
Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspól-
nych granicach (Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.),
zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;
5a) wiza Schengen wiza, o której mowa w art. 2 pkt 2–5 rozporządzenia Par-
lamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.
ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz.
UE L 243 z 15.09.2009, str. 1), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem
Wizowym”;
5b) wiza krajowa wiza, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej
Schengen, wydana przez organ polski;
5c) centralny organ wizowy organ odpowiedzialny za opiniowanie wniosków
o wydaie wizy Schengen, o którym mowa w art. 22 Wspólnotowego Kodek-
su Wizowego, oraz właściwy do otrzymywania informacji, o których mowa
w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego;
5d) państwa obszaru Schengen państwa, które w pełni stosują dorobek Schen-
gen;
6) zezwolenie na pracę zezwolenie na pracę wydawane na podstawie ustawy
z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pra-
cy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.
4)
);
7) zgoda na pobyt tolerowany zgodę na pobyt tolerowany w rozumieniu
ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
8) badania naukowe badania naukowe i prace rozwojowe w rozumieniu
ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U.
Nr 96, poz. 615 oraz z 2011 r. Nr 84, poz. 455 i Nr 185, poz. 1092);
9) naukowiec cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy od-
powiadający w Rzeczypospolitej Polskiej tytułowi zawodowemu magistra
lub równorzędnemu, umożliwiający co najmniej dostęp do studiów dokto-
ranckich;
10) placówka naukowa:
a) uczelnię lub jednostkę naukową, o której mowa w art. 2 pkt 9 lit. b–e
ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki,
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 70, poz.
416, Nr 134, poz. 850, Nr 171, poz. 1056, Nr 216, poz. 1367 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6,
poz. 33, Nr 69, poz. 595, Nr 91, poz. 742, Nr 97, poz. 800, Nr 115, poz. 964, Nr 125, poz. 1035, Nr
127, poz. 1052, Nr 161, poz. 1278 i Nr 219, poz. 1706, z 2010 r. Nr 28, poz. 146, Nr 81, poz. 531,
Nr 238, poz. 1578, Nr 239, poz. 1593, Nr 254, poz. 1700 i Nr 257, poz. 1725 i 1726 oraz z 2011 r.
Nr 45, poz. 235, Nr 106, poz. 622, Nr 171, poz. 1016 i Nr 205, poz. 1206 i 1211.
©Kancelaria Sejmu s. 4/115
2013-07-05
b) jednostkę organizacyjną, prowadzącą w sposób ciągły badania nauko-
we, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i
zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, w tym centrum ba-
dawczo-rozwojowe, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
5)
(Dz. U.
Nr 179, poz. 1484 oraz z 2006 r. Nr 107, poz. 723);
11) my ruch graniczny wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypo-
spolitej Polskiej, do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające
przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach
lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z
Schengen (Dz. Urz. UE L 29 z 03.02.2007, str. 3), zwane dalej „rozporzą-
dzeniem nr 1931/2006”;
12) ochrona czasowa ochronę czasową w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerw-
ca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospo-
litej Polskiej;
13) ochrona uzupełniająca ochronę uzupełniającą w rozumieniu ustawy z dnia
13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rze-
czypospolitej Polskiej;
14) doświadczenie zawodowe doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia,
wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospo-
darczej w danym zawodzie;
15) kwalifikacje uzyskane w ramach kształcenia na poziomie studiów wyższych
ukończenie z wynikiem pozytywnym, poświadczone dyplomem, świadec-
twem lub innym dokumentem wydanym przez właściwy organ, programu
studiów wyższych, czyli cyklu zajęć prowadzonych przez instytucję eduka-
cyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego przez państwo, w którym
ma ona siedzibę, pod warunkiem że czas trwania studiów niezbędny do ich
uzyskania wynosi co najmniej 3 lata;
16) wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji
świadczenie pracy, w ramach zatrudnienia, przez cudzoziemca posiadające-
go kompetencje potwierdzone wyższymi kwalifikacjami zawodowymi, któ-
ry, niezależnie od zachodzącego między stronami stosunku prawnego, wy-
konuje pracę na rzecz lub pod kierownictwem innej osoby za wynagrodze-
niem;
17) wyższe kwalifikacje zawodowe kwalifikacje uzyskane w ramach kształce-
nia na poziomie studiów wyższych albo co najmniej pięcioletnie doświad-
czenie zawodowe na poziomie porównywalnym do kwalifikacji uzyskanych
w ramach kształcenia na poziomie studiów wyższych, niezbędne do wyko-
nywania pracy określonej w umowie o pracę lub w ofercie pracy.
Art. 5.
Cudzoziemca będącego obywatelem dwóch lub więcej państw traktuje sjako oby-
watela tego państwa, którego dokument podróży stanowił podstawę wjazdu na tery-
torium Rzeczypospolitej Polskiej.
5)
Utraciła moc.
©Kancelaria Sejmu s. 5/115
2013-07-05
Art. 6.
W sprawach należących do właściwości wojewody, w których wojewoda jest orga-
nem właściwym do rozpatrzenia odwołania w sprawach uregulowanych w ustawie
lub organem wyższego stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosu-
je się art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej
w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.
6)
).
Art. 7.
1. Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Ko-
deksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2. Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właści-
wości konsulów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funk-
cjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z
późn. zm.
7)
), o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 8.
1. Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu prowadzonym na
podstawie przepisów ustawy może odstąpić od uzasadnienia, w całości lub w
części, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa
albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Nie można odstąpić od uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzania przesłanki
polskiego pochodzenia cudzoziemca.
Art. 9.
Jeżeli terytorialny zasięg działania oddziałów Straży Granicznej nie obejmuje części
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zadania określone w art. 8, 62 ust. 5 i 7 i art.
71b ust. 4 i 6 wykonuje na tej części terytorium Komendant Główny Straży Granicz-
nej.
Art. 10.
1. Organy prowadzące postępowania w sprawach o wydanie lub przedłużenie wizy,
udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osie-
dlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europej-
skiej, zwanego dalej „zezwoleniem na pobyt rezydenta długoterminowego UE”,
oraz o wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pouczają cudzoziemca
w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przy-
sługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.
1a. W przypadku postępowania w sprawach o wydalenie z terytorium Rzeczypospo-
litej Polskiej w pouczeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się także infor-
mację o możliwości:
1) wystąpienia z roszczeniem przeciwko podmiotowi powierzającemu wyko-
nywanie pracy cudzoziemcowi oraz wyegzekwowania orzeczenia wydanego
6)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 40, poz. 230 oraz z 2011 r. Nr
22, poz. 114, Nr 92, poz. 529, Nr 163, poz. 981 i Nr 185, poz. 1092.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz.
1808, z 2007 r. Nr 180, poz. 2180 i Nr 181, poz. 1287, z 2008 r. Nr 216, poz. 1367 oraz z 2010 r.
Nr 81, poz. 531 i Nr 167, poz. 1131.
©Kancelaria Sejmu s. 6/115
2013-07-05
przeciwko takiemu podmiotowi, w związku z zaległym wynagrodzeniem,
również w przypadku wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres trwania
postępowania karnego toczącego się przeciwko podmiotowi powierzające-
mu wykonywanie pracy, w którym cudzoziemiec występuje w charakterze
pokrzywdzonego:
a) przez przestępstwo powierzenia wykonywania pracy w warunkach
szczególnego wykorzystania, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z
dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy
cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rze-
czypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 769),
b) małoletniego przebywającego bez ważnego dokumentu uprawniającego
do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któremu powierzo-
no wykonywanie pracy;
3) podjęcia innych działań przeciwko podmiotowi powierzającemu wykony-
wanie pracy cudzoziemcowi, w szczególności zawiadomienia właściwych
organów.
2. W przypadku gdy postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypo-
spolitej Polskiej wszczyna się na wniosek organu, który zatrzymał cudzoziemca,
pouczenia dokonuje organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji
o wydaleniu.
Art. 11.
1. Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.
2. Wniosek o wydanie wizy przez konsula może być sporządzony w języku obcym,
wskazanym przez konsula.
3. Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu
prowadzonym na podstawie ustawy, powinny być składane wraz z ich tłumacze-
niem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego.
4. W protokołach przesłuchania cudzoziemców składających wnioski w sprawach
uregulowanych w ustawie podaje się imię i nazwisko tłumacza.
Art. 11a.
1. W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod
wskazanym przez nie adresem lub w każdym miejscu, gdzie zastanie sadresa-
ta.
2. Pisma mogą również b doręczane w miejscu pracy adresata osobie upoważ-
nionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.
3. Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem
administracji zakładu, w którym przebywają.
4. W razie wyjazdu za granicę strona jest obowiązana do ustanowienia pełnomoc-
nika do spraw doręczeń w kraju i powiadomienia o tym organu prowadzącego
postępowanie w sprawie.
5. W razie niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 4, pismo uważa się
za doręczone pod dotychczasowym adresem.
©Kancelaria Sejmu s. 7/115
2013-07-05
Art. 11b.
Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do
spraw doręczeń i powiadamia o tym organ prowadzący postępowanie w sprawie.
Art. 11c.
1. W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjona-
riusze Straży Granicznej mogą wykonywać czynności polegające na:
1) przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego;
2) ustalaniu miejsca pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziem-
ca, a także osoby, z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzin-
nym.
2. Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informa-
cji podanych przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się
sprzeczne albo nasuwają wątpliwości odnośnie ich prawdziwości funkcjonariu-
sze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia lokalu we wskazanym przez
cudzoziemca miejscu jego pobytu.
3. Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym
mowa w ust. 2, mają prawo:
1) wejścia do lokalu,
2) żądania okazania rzeczy i przedmiotów należących do cudzoziemca,
3) żądania udzielenia wyjaśni
– w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.
4. Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 3, powinien być
obecny cudzoziemiec lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiada-
niu, albo inny dorosły domownik. Czynności te nie mogą być podejmowane
i przeprowadzane w porze nocnej.
5. Czynności, o których mowa w ust. 3, funkcjonariusze Straży Granicznej prze-
prowadzają za zgodą cudzoziemca.
6. W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lo-
kalu albo utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mo-
wa w ust. 3, uznaje się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziem-
ca nie zostały potwierdzone.
7. Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych
od cudzoziemca, funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie or-
gan prowadzący postępowanie oraz przekazują mu informacje zgromadzone w
toku czynności, o których mowa w ust. 1.
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób i tryb przeprowadzania wywiadu środowiskowego, zakres wywiadu
oraz miejsce i czas jego przeprowadzania, a także formę sprawozdania z
przeprowadzonego wywiadu, uwzględniając konieczność zebrania informa-
cji niezbędnych do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy;
2) tryb sprawdzania lokalu, o którym mowa w ust. 2, dokumenty upoważniają-
ce do przeprowadzenia sprawdzenia, a także sposób dokumentowania tych
czynności, uwzględniając konieczność właściwej organizacji przeprowa-
dzania sprawdzenia lokalu, w tym zawiadomienia cudzoziemca, oraz uzy-
skania przez Straż Graniczą informacji o faktycznym miejscu i okoliczno-
ściach pobytu cudzoziemca.
©Kancelaria Sejmu s. 8/115
2013-07-05
Art. 12.
1. W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być
przetwarzane następujące dane cudzoziemca:
1) imię (imiona) i nazwisko;
2) nazwisko poprzednie;
3) nazwisko rodowe;
4) płeć;
5) imię ojca;
6) imię i nazwisko rodowe matki;
7) data urodzenia lub wiek;
8) miejsce i kraj urodzenia;
9) rysopis:
a) wzrost w centymetrach,
b) kolor oczu,
c) znaki szczególne;
10) odciski linii papilarnych;
11) obywatelstwo;
12) narodowość;
13) stan cywilny;
14) wykształcenie;
15) zawód wykonywany;
16) miejsce pracy;
17) miejsce zamieszkania lub pobytu;
18) informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach
karnych i postępowaniach w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w
stosunku do niego orzeczeniach w postępowaniu sądowym lub administra-
cyjnym;
19) stosunek do służby wojskowej;
20) informacje o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;
21) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji
Ludności (PESEL);
22) wizerunek twarzy.
2. W postępowaniu w sprawie o wydanie lub przedłużenie wizy, o odmowę wjazdu
oraz w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczo-
ny oprócz danych, o których mowa w ust. 1, mogą być wni przetwarzane
dane dotyczące stanu zdrowia cudzoziemca.
Art. 12a.
Odciski linii papilarnych pobiera się w przypadkach, o których mowa w ustawie, od
cudzoziemca, który ukończył 14 lat.
©Kancelaria Sejmu s. 9/115
2013-07-05
Rozdział 2
Przekraczanie granicy
Art. 13.
1. Cudzoziemiec może przekroczgranicę i przebywać na terytorium Rzeczypo-
spolitej Polskiej, jeżeli posiada:
1) ważny dokument podróży;
2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na
tym terytorium, jeżeli są wymagane;
3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym
państwie, jeżeli zezwolenia takie wymagane w przypadku przejazdu tran-
zytem.
1a. Warunki przekroczenia granicy przez cudzoziemców uczniów szkół pochodzą-
cych z państw trzecich uczestniczących w wycieczkach szkolnych z innego pań-
stwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz warunki pobytu tych cudzoziem-
ców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy Unii Europej-
skiej.
8)
2. Przekroczenie granicy przez cudzoziemca może buzależnione od uiszczenia
przez niego opłaty związanej z wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Pol-
skiej, jeżeli wymaga tego zachowanie zasady wzajemności w stosunkach z in-
nymi państwami.
3. Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi dochód budżetu państwa.
4. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, listę państw, których
obywatele są obowiązani uiścić opłatę, o której mowa w ust. 2, wysokość tej
opłaty oraz organy właściwe do jej pobrania lub kontroli jej uiszczenia.
5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić wysokość opłat
za przekroczenie granicy państwowej, stosowanych wobec obywateli polskich w
państwach, których obywatele będą obowiązani do uiszczenia opłaty. Przy wy-
znaczaniu właściwych organów bierze s pod uwagę względy organizacyjno-
porządkowe na granicy oraz to, czy wobec obywateli państw objętych rozporzą-
dzeniem istnieje obowiązek wizowy lub czy mają oni możliwość uiszczenia
opłaty przed przekroczeniem granicy.
Art. 13a.
1. Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do
polskich portów morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu
w granicach miasta portowego, posiadający ważny dokument podróży oraz
przepustkę wydaną przez komendanta placówki Straży Granicznej, zwolnieni
z obowiązku posiadania wiz.
2. Przepustkę wydaje, odmawia jej wydania lub unieważnia komendant placówki
Straży Granicznej.
8)
Przepisy określone w decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspól-
nych działań przyjętych przez Radę na podstawie art. K. 3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej
w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających w Pań-
stwach Członkowskich (Dz. Urz. WE L 327 z 19.12.1994).
©Kancelaria Sejmu s. 10/115
2013-07-05
3. Przepustkę wydaje się cudzoziemcowi na wniosek złożony przez armatora lub
kapitana statku morskiego albo upoważnionego agenta występującego w jego
imieniu.
4. Do wniosku o wydanie przepustki dołącza się listę członków załogi statku mor-
skiego zawierającą informacje określone w załączniku do Konwencji o ułatwie-
niu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej w Londynie dnia 9
kwietnia 1965 r. (Dz. U. z 1969 r. Nr 30, poz. 236, z 1972 r. Nr 27, poz. 199
oraz z 2003 r. Nr 131, poz. 1200).
5. W przepustce zamieszcza się:
1) imię (imiona) i nazwisko członka załogi statku morskiego;
2) nazi numer dokumentu podróży, którym legitymuje się członek załogi
statku morskiego;
3) nazwę statku morskiego;
4) nazwę portu (stoczni, przystani);
5) datę wystawienia przepustki oraz okres jej ważności;
6) odcisk stempla kontrolerskiego i podpis wystawiającego przepustkę;
7) informację, że przepustka jest ważna tylko z dokumentem podróży i upo-
ważnia jej posiadacza do przebywania w obrębie miasta portowego.
6. Przepustkę wydaje się na okres postoju statku morskiego w porcie wskazanym
we wniosku o wydanie przepustki. Przepustka jest wydawana na okres nie dłuż-
szy niż 15 dni.
7. W przypadku nieprzewidzianego przedłużenia się okresu postoju statku morskie-
go komendant placówki Straży Granicznej może, na wniosek armatora lub kapi-
tana statku morskiego albo upoważnionego agenta występującego w jego imie-
niu, przedłuż ważność przepustki na okres wskazany we wniosku o przedłu-
żenie przepustki, nie dłuższy niż 15 dni.
8. Odmawia się wydania przepustki, jeżeli zachodzi przynajmniej jedna z okolicz-
ności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 7–11.
9. Przepustkę unieważnia się:
1) w przypadku zatrzymania cudzoziemca poza granicami miasta portowego
lub po upływie okresu, na który przepustka została wydana, lub
2) gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 21
ust. 1 pkt 7–11.
10. Do odmowy wydania przepustki i jej unieważnienia stosuje się odpowiednio
przepisy art. 23.
11. Wydanie, przedłużenie oraz unieważnienie przepustki rejestruje sw ewidencji
prowadzonej przez komendanta placówki Straży Granicznej.
12. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza wniosku o wydanie lub przedłużenie przepustki oraz wzór
przepustki, uwzględniając dane, o których mowa w ust. 5.
Art. 14.
1. Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został
zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nie-
umyślnie i niezgodnie z przepisami.
2. Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy
wbrew przepisom prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że
cudzoziemiec został niezwłocznie doprowadzony do granicy.
©Kancelaria Sejmu s. 11/115
2013-07-05
3. Odciski linii papilarnych od cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2, pobiera się
za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania
odcisków.
Art. 15.
1. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien:
1) uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;
2) posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej:
a) dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w ro-
zumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia me-
dycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 eu-
ro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na teryto-
rium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które
mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z ko-
niecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy
medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym
ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych
ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz pod-
miotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego
przez ten podmiot rachunku w przypadku wjazdu na podstawie wizy
krajowej,
b) wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu
oraz na powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tran-
zyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo do-
kument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z
prawem,
c) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w in-
nym państwie, jeżeli zezwolenia takie wymagane w przypadku prze-
jazdu tranzytem.
2. Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających
możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziem-
ców przekraczających granicę:
1) na podstawie:
a) umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z
obowiązku posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów
jego pobytu przez polskie organy państwowe lub instytucje publiczne,
b) wizy w celu repatriacji,
c) wizy Schengen lub wizy krajowej, w celu wykonywania pracy, o której
mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5–7,
d) wizy w celu korzystania z ochrony czasowej,
e) wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,
f) karty pobytu,
g) wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty
Polaka;
2) w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;
3) w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.
©Kancelaria Sejmu s. 12/115
2013-07-05
2a. Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w
ust. 1 pkt 2 lit. a, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec po-
siada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.
3. Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu,
środków utrzymania lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje
funkcjonariusz Straży Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca
granicy.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-
ściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość
środków utrzymania, które powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na te-
rytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas trwania planowanego pobytu na tym
terytorium oraz na powrót do państwa pochodzenia lub na tranzyt, dokumenty,
które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem
oraz cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze względu na cel lub czas
trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości środków.
5. Określona w rozporządzeniu wysokość środków utrzymania może bzróżnico-
wana w zależności od celu lub czasu trwania planowanego pobytu i powinna za-
pewniać możliwość pokrycia przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wy-
żywienia, tranzytu i powrotu do państwa pochodzenia. Rodzaj dokumentów
określonych w rozporządzeniu powinien zapewniać możliwość potwierdzenia
posiadania przez cudzoziemca środków utrzymania w wymaganej wysokości.
Art. 15a. (uchylony).
Art. 16.
1. Cudzoziemiec może przedstawić jako dokument potwierdzający posiadanie wy-
starczających środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na
powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa
trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, zaproszenie, które mogą wystawić:
1) obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a
także obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa człon-
kowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) stro-
ny umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji
Szwajcarskiej, oraz członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego
pobytu na tym terytorium,
2) cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia
legalnie i nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat na terytorium Rze-
czypospolitej Polskiej lub posiadający zezwolenie na osiedlenie się lub ze-
zwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
3) osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
prawnej, mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
zwani dalej „zapraszającymi”.
1a. Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, na teryto-
rium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 64 ust.
4.
2. W zaproszeniu zamieszcza się:
1) dane zapraszającego:
©Kancelaria Sejmu s. 13/115
2013-07-05
a) imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres
zamieszkania, numer telefonu, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsa-
mości lub
b) firmę albo nazwę, numer REGON, adres siedziby i numer telefonu oso-
by prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości
prawnej;
2) imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres
zamieszkania, serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca
oraz stopień pokrewieństwa z zapraszającym;
3) imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia i płeć małżonka oraz dzieci zapra-
szanego cudzoziemca, o ile są zapraszani;
4) zobowiązanie się zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z poby-
tem cudzoziemca, w tym kosztu zakwaterowania i ewentualnego leczenia,
kosztu powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztu tran-
zytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów
wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4a) adres miejsca zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;
5) określenie czasu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca;
5a) określenie celu pobytu zapraszanego cudzoziemca;
6) nazwę organu, który dokonał wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
7) datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
8) podpis zapraszającego.
Art. 17.
1. Zaproszenie uzyskuje ważność z chwilą wpisania go, na wniosek zapraszającego,
do ewidencji zaproszeń i jest ważne przez okres roku.
2. Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń
składa:
1) wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zapro-
szeń;
2) dokument potwierdzający możliwość pokrycia kosztów związanych z poby-
tem cudzoziemca, w tym kosztu zakwaterowania i ewentualnego leczenia,
pokrycia kosztu powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub
kosztu tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd,
oraz kosztów wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3) dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako
miejsce zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal
mieszkalny zapraszającego lub dokument potwierdzający możliwość za-
pewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu.
3. Decyzję o odmowie wpisania lub o unieważnieniu wpisania zaproszenia do ewi-
dencji zaproszeń wydaje się, jeżeli:
1) dane zapraszanego cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców,
których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, a
także gdy wjazd lub pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospoli-
tej Polskiej może spowodować zagrożenie dla obronności lub bezpieczeń-
stwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo na-
ruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej;
©Kancelaria Sejmu s. 14/115
2013-07-05
2) sytuacja finansowa zapraszającego, a w przypadku osoby fizycznej także
warunki mieszkaniowe, wskazują, że nie będzie on w stanie zadośćuczynić
obowiązkom przyjętym na siebie w zaproszeniu;
3) zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawio-
nego zaproszenia;
4) zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 16 ust. 1;
5) w postępowaniu o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń zapraszają-
cy:
a) złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające niepraw-
dziwe dane osobowe lub fałszywe informacje,
b) zeznnieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu ycia za autentyczny,
podrobił lub przerobił dokument lub takiego dokumentu jako auten-
tycznego używał.
3a. Decyzję o unieważnieniu wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń można
wydać także na wniosek zapraszającego złożony co najmniej 7 dni przed rozpo-
częciem okresu, na który cudzoziemiec został zaproszony.
4. Unieważnienie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń powoduje utratę je-
go ważności.
Art. 18.
Wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszające-
go wpisuje zaproszenie do ewidencji zaproszeń lub wydaje decyzję o odmowie wpi-
sania albo o unieważnieniu zaproszenia.
Art. 19.
W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawio-
nego zaproszenia, Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszają-
cego, w postępowaniu przed sądem, zwrotu kosztów poniesionych w związku z po-
bytem cudzoziemca i opuszczeniem przez niego terytorium Rzeczypospolitej Pol-
skiej, wynikających z wykonywania przez te podmioty obowiązków określonych
ustawami, do pokrycia których zobowiązany był zapraszający.
Art. 20.
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory:
1) zaproszenia,
2) formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń
uwzględniając dane, o których mowa w art. 16 ust. 2.
2. Wzór formularza wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinien uwzględniać
także nazwiska poprzednie zapraszanego cudzoziemca, dane dotyczące sytuacji
finansowej zapraszającego i warunków zakwaterowania cudzoziemca.
3. W przypadku zmiany wzoru zaproszenia w rozporządzeniu, o którym mowa w
ust. 1, można określić termin ważności zaproszeń wydanych na blankietach do-
tychczasowego wzoru oraz termin, do którego mogą być stosowane blankiety
dotychczasowego wzoru.
©Kancelaria Sejmu s. 15/115
2013-07-05
Art. 21.
1. Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
jeżeli:
1) nie posiada ważnych dokumentów lub wizy, o których mowa w art. 13 ust.
1;
2) nie uiścił opłaty, do której uiszczenia był obowiązany na podstawie art. 13
ust. 2;
3) nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdro-
wotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finan-
sowanych ze środków publicznych lub posiadanie podróżnego ubezpiecze-
nia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000
euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą
wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością
powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, na-
głym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zo-
bowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń
zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świad-
czeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku;
4) wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru
Schengen przez 3 miesiące w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia pierw-
szego wjazdu, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
5) nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i wa-
runków planowanego pobytu;
6) nie posiada wystarczających środków utrzymania w odniesieniu do długości
i celu planowanego pobytu lub środków na powrót do państwa pochodzenia
lub tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania takich
środków zgodnie z prawem;
7) posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny do-
kument uprawniający do wjazdu i pobytu;
8) dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;
9) dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen, o któ-
rym mowa w art. 92 Konwencji Wykonawczej Schengen, do celów odmo-
wy wjazdu;
10) wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może
stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego;
11) wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może
stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony
bezpieczeństwa i porządku publicznego lub stosunków międzynarodowych
Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Euro-
pejskiej.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który:
1) posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone na pod-
stawie art. 53a ust. 2;
2) posiada wizę Schengen upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na teryto-
rium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt
26.
©Kancelaria Sejmu s. 16/115
2013-07-05
3. Przepisów ust. 1 pkt 1–7 i pkt 9–11 nie stosuje się do cudzoziemca przejeżają-
cego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o
których mowa w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy
kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny
Schengen) (Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1), zwany dalej „kodeksem
granicznym Schengen”.
4. Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do cudzoziemca wjeżdżającego na tery-
torium Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.
5. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lub 9, nie mogą stanowić wyłącznej
podstawy odmowy wjazdu cudzoziemcowi, który posiada wizę krajową lub wizę
Schengen upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospoli-
tej Polskiej.
6. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4, nie mogą stanowić wyłącznej
podstawy odmowy wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu do innego państwa
obszaru Schengen, które wydało mu wizę krajową.
7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) wykaz chorób mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, któ-
rych rozpoznanie lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę od-
mowy wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2) kryteria pozwalające rozpoznać lub podejrzewać wystąpienie chorób mogą-
cych stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1
uwzględniając tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organi-
zację Zdrowia oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne,
które podlegają zwalczaniu u obywateli polskich na podstawie przepisów
ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach
9)
(Dz.
U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm.
10)
), oraz mając na celu zapewnienie humani-
tarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenie zagrożeniu dla zdrowia pu-
blicznego w obszarze przejścia granicznego.
Art. 21a.
1. Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków dotyczących wjazdu określonych w
ustawie lub w art. 5 kodeksu granicznego Schengen, komendant placówki Straży
Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, mo-
że zezwolić na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu
nie dłuższy niż 15 dni, jeżeli wymagają tego względy humanitarne, interes Rze-
czypospolitej Polskiej lub zobowiązania międzynarodowe. Do wydania zezwo-
lenia i samego zezwolenia nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania ad-
ministracyjnego oraz nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
2. O wydaniu zezwolenia Komendant Główny Straży Granicznej informuje Szefa
Urzędu do Spraw Cudzoziemców, a jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Sys-
temie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, również właściwy
organ innego państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu.
9)
Obecnie: ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaź-
nych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i
Nr 257, poz. 1723).
10)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 199, poz.
1938, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 173, poz. 1808 i Nr 210, poz. 2135 oraz z 2006 r. Nr 220, poz.
1600.
©Kancelaria Sejmu s. 17/115
2013-07-05
Art. 22. (uchylony).
Art. 23.
1. Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje ko-
mendant placówki Straży Granicznej.
2. Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
3. Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonal-
ności.
4. Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o których
mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób odnotowywania w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji o
odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sposób odnotowy-
wania powinien zapewniać możliwość ustalenia podczas kontroli dokumentu
podróży cudzoziemca, czy i w jakim dniu decyzja taka została wydana.
Art. 24.
1. Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem de-
cyzji, o których mowa w art. 23 ust. 1, ogranicza się do:
1) przesłuchania cudzoziemca;
2) kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;
3) przesłuchania osób wskazanych przez cudzoziemca, towarzyszących mu w
podróży;
4) podjęcia innych czynności kontrolnych przewidzianych w ustawie z dnia 12
października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675,
z późn. zm.
11)
).
2. Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą b
ograniczone jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów,
jeżeli jest to uzasadnione warunkami organizacyjnymi i technicznymi wykony-
wania tych czynności.
Art. 24a.
1. Komendant placówki Straży Granicznej jest organem właściwym do podejmo-
wania decyzji w sprawie odmowy wjazdu zgodnie z art. 13 ust. 2 kodeksu gra-
nicznego Schengen.
2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
Art. 24b.
Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami
kodeksu granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 13, art. 14, art. 15 ust.
1–3, 6 i 7 i art. 23–24.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz.
677, Nr 170, poz. 1015, Nr 171, poz. 1016 i Nr 230, poz. 1371.
©Kancelaria Sejmu s. 18/115
2013-07-05
Art. 24c.
Przepisów rozdziału, z wyjątkiem art. 21 ust. 7, nie stosuje się do przekraczania gra-
nicy przez cudzoziemców w ramach małego ruchu granicznego.
Rozdział 2a
Przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
Art. 24d.
Cudzoziemcy zamieszkujący w strefie przygranicznej państwa sąsiadującego z Rze-
cząpospolitą Polską, przekraczający granicę w celu pobytu w polskiej strefie przy-
granicznej na podstawie ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach
małego ruchu granicznego, na zasadach określonych w umowie o małym ruchu gra-
nicznym zawartej przez Rzeczpospolitą Polską z tym państwem, zwolnieni z ob-
owiązku posiadania wiz.
Art. 24e.
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może
być wydane cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporzą-
dzenia nr 1931/2006.
2. Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu nr
1931/2006, odmawia się mu wydania zezwolenia na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego.
Art. 24f.
1. Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego składa na formularzu wniosek i przedstawia
w nim powody częstego przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicz-
nego oraz dołącza:
1) fotografie wnioskodawcy;
2) dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w stre-
fie przygranicznej;
3) dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.
2. Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego jest obowiązany przedstawić właściwemu or-
ganowi ważny dokument podróży.
3. W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
zamieszcza się: fotografię, informację o płci posiadacza, dane oraz pouczenie, o
których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006, serię i numer zezwo-
lenia, nazwę organu wydającego, a także w razie potrzeby informacje, o których
mowa w art. 15 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1931/2006.
Art. 24g.
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa
się, jeżeli:
1) zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1931/2006;
©Kancelaria Sejmu s. 19/115
2013-07-05
2) po wydaniu zezwolenia cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego wy-
dania.
2. W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego cudzoziemiec zwraca zezwolenie konsu-
lowi, który je wydał.
Art. 24h.
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wy-
daje, odmawia jego wydania lub cofa konsul właściwy ze względu na miejsce
stałego zamieszkania cudzoziemca.
2. Decyzja konsula w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego jest ostateczna.
Art. 24i.
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unie-
ważnia się, w drodze decyzji, jeżeli cudzoziemiec, który wjechał na jego pod-
stawie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był
uprawniony na podstawie zezwolenia, lub
2) przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł
przebywać
jeżeli zachodzą przeszkody prawne do wydania w tych okolicznościach de-
cyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospoli-
tej Polskiej lub decyzji o wydaleniu.
2. Decyzję o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiato-
wy (miejski) Policji, komendant placówki Straży Granicznej lub komendant od-
działu Straży Granicznej, który w wyniku kontroli legalności pobytu cudzo-
ziemca stwierdził okoliczności uzasadniające unieważnienie tego zezwolenia.
3. Od decyzji o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach ma-
łego ruchu granicznego przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze
względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.
Art. 24j.
1. Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej
stwierdzi, że zezwolenie to zostało cofnięte lub unieważnione.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła-
ściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postę-
powania po zatrzymaniu podczas kontroli granicznej zezwolenia na przekracza-
nie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz wzór zaświadczenia o za-
trzymaniu zezwolenia, uwzględniając konieczność uniemożliwienia korzystania
z tego zezwolenia.
Art. 24k.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
©Kancelaria Sejmu s. 20/115
2013-07-05
1) wzór formularza wniosku o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego, uwzględniając w szczególności dane, o
których mowa w art. 12, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia
oraz liczbę i wymogi dotyczące dołączanych do wniosku fotografii;
2) wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicz-
nego, uwzględniając wymogi określone w art. 24f ust. 3 i w przepisach art.
7 ust. 3 i art. 15 ust. 4 rozporządzenia nr 1931/2006.
Rozdział 3
Wizy
Art. 25.
Wizę wydaje się jako wizę Schengen lub wizę krajową.
Art. 26.
1. Wiza Schengen lub wiza krajowa, z wyłączeniem tranzytowej wizy lotniskowej,
o której mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, mogą być
wydane w celu:
1) turystycznym;
2) odwiedzin;
3) udziału w imprezach sportowych;
4) prowadzenia działalności gospodarczej;
5) wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu ko-
lejnych 12 miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia
wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy;
6) wykonywania pracy kierowcy wykonującego międzynarodowy transport
drogowy;
7) wykonywania pracy na podstawie dokumentów innych niż określone w pkt
5 lub pracy innej niż określona w pkt 6;
8) prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;
9) wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa ob-
cego lub organizacji międzynarodowej;
10) odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednoli-
tych studiów magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;
11) szkolenia zawodowego;
12) kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 10 i 11;
13) dydaktycznym;
14) prowadzenia badań naukowych;
15) tranzytu;
16) leczenia;
17) realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na
osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
18) dołączenia do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, pań-
stwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Kon-
federacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

Strona korzysta z plików cookies